tag:blogger.com,1999:blog-57279996456739071792012-01-28T16:51:07.135+02:00MonachusX2http://www.blogger.com/profile/00649134703261389315noreply@blogger.comBlogger291100tag:blogger.com,1999:blog-5727999645673907179.post-29381568781438674582009-12-24T18:24:00.002+02:002009-12-24T18:30:52.048+02:00<p class="MsoNormal"><span style="line-height:115%;Courier New&quot;;mso-ansi-language:EN-USfont-family:&quot;;font-size:10.5pt;"><span style="mso-spacerun:yes"> </span></span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">Επανένωση τώρα!</span></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%; "><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;">Πριν από εφτά χρόνια, περνώντας σε εκείνη την άλλη διάσταση του χρόνου, «στην άλλη πλευρά του ποταμιού», όσοι από μας ήμασταν τυχεροί (;) να έχουμε κρατήσει από το παρελθόν εικόνες, βιώματα και μνήμες, ξαναζήσαμε ό,τι είχαμε αφήσει πίσω μας. Μόνο που δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε από εκεί που μείναμε. Δεν μπορούσαμε να δούμε τους εαυτούς μας παιδιά, δεν ήταν πια δυνατόν να συναντήσουμε ανθρώπους που στο μεταξύ έφυγαν, δεν μπορούσαμε στα αλήθεια να ξαναζήσουμε τις στιγμές μας. Κάποιοι από μας αισθάνθηκαν ότι εκεί έπεσαν οι τίτλοι του τέλους και πως θα ήταν πολύ δύσκολο να αρχίσουν όλα ξανά από την αρχή. Kάποιοι άλλοι πείσμωσαν και είπαν “ναι, θα ξαναζήσουμε την ζωή μας από την αρχή. Θα την ξαναχτίσουμε γιατί το χρωστάμε στους εαυτούς μας, το χρωστάμε στα παιδιά μας”. Ομολογώ ότι ανήκα στους αισιόδοξους, σε αυτούς που πίστεψαν ότι άξιζε τον κόπο να προσπαθήσουμε. Πολύ γρήγορα όμως η ελπίδα έπεσε σε κώμα και κανείς δεν γνωρίζει αν θα ανανήψει και πότε. Επειδή όμως θέλω να συνεχίσω να βλέπω τη θετική όψη των πραγμάτων, θέλω να και πιστεύω ότι η ελπίδα δεν είπε ακόμη την τελευταία της λέξη. Γι’ αυτό συντάσσομαι με τους με τους αισιόδοξους που πιστεύουν ακόμα ότι υπάρχει προοπτική επανένωσης. Θα τους συναντήσετε στο <a href="http://www.epanenosi.com/">http://www.epanenosi.com/</a> και στο <a href="http://www.epanenosi.com/">http://www.epanenosi.org</a>/</span></span></span></p><p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%; "><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"> </span></span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5727999645673907179-2938156878143867458?l=mmonachus.blogspot.com' alt='' /></div>MonachusX2http://www.blogger.com/profile/00649134703261389315noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5727999645673907179.post-185171610565989942009-12-22T08:56:00.002+02:002009-12-22T09:02:12.795+02:00<div> ΑΝΤΙΓΡΑΦΩ ΤΗΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ</div><div> </div><div><b>Δεν</b><b> θα περάσει ο Φασισμός! Δεν θα περάσει ο ρατσισμός!</b></div><div><br /></div><div>Αντιφασιστική πορεία 27/12 -15.30 Πλατεία Ελευθερίας</div><div><br /></div><div>Το τελευταίο διάστημα παρατηρείται έξαρση ρατσιστικών και φασιστικών επιθέσεων εναντίον μεταναστών και νεαρών κυρίως στην εντός των τειχών Λευκωσία και πιο συγκεκριμένα στην περιοχή της Φανερωμένης. Οι επιθέσεις αυτές δεν είναι άσχετες με την εμφάνιση και δράση νεοφασιστικών ομάδων τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο. Η διαδικασία επανένωσης του τόπου και η παγκόσμια οικονομική κρίση δημιουργούν συνθήκες που οι νεοφασιστικές ομάδες προσπαθούν να εκμεταλλευτούν, με στόχο την καλλιέργεια της ξενοφοβίας και την παρεμπόδιση της λύσης του Κυπριακού.</div><div>Στις 27 του Δεκέμβρη συγκεκριμένη νεοφασιστική ομάδα, το ΕΛΑΜ, διοργανώνει πορεία με σύνθημα “ένας ξένος εργάτης = ένας άνεργος”, το οποίο παραπέμπει άμεσα στο ναζιστικό σύνθημα “4 000 000 Εβραίοι ίσον 4 000 000 άνεργοι”, που άνοιξε το δρόμο στο Ολοκαύτωμα.</div><div>Η σύνδεσή τους με νεοναζιστικές ομάδες του εξωτερικού, όπως την ελληνική “Χρυσή Αυγή”, την ιταλική Forza Nuova και το γερμανικό, ακροδεξιό κόμμα NPD καθώς και με τις ξεκάθαρες αναφορές στην ΕΟΚΑ Β και στο δικτάτορα Μεταξά, με πορείες στρατιωτικού τύπου σε κεντρικούς δρόμους της Λευκωσίας κατά τη διάρκεια των οποίων επιτίθενται σε μετανάστες, δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο. Θέλουν να δημιουργήσουν κοινωνική ένταση και να μας οδηγήσουν σε σκοτεινές εποχές του παρελθόντος, των οποίων οι μνήμες είναι ακόμα νωπές και οι συνέπειες τραγικές. Καλούμε όλους τους ευαισθητοποιημένους και δημοκρατικούς πολίτες και φορείς, τιςοργανώσεις νεολαίας, τα κόμματα και τις συντεχνίες, να αντισταθούν δυναμικά και έμπρακτα σ' αυτή την απειλή.</div><div>Στην Κύπρο, αλλά και σ' ολόκληρο τον κόσμο, έχουμε βιώσει το φασισμό και τις συνέπειές του.</div><div>Η κοινωνία δεν πρέπει να τους αφήσει να δράσουν ανενόχλητοι για ακόμη μια φορά. Αυτή τη</div><div>φορά θα πρέπει να μας βρουν μπροστά τους. Κανένα δημοκρατικό δικαίωμα σ' αυτούς που</div><div>θέλουν να καταργήσουν τη δημοκρατία.</div><div>Καμία ανοχή στους εχθρούς της ελευθερίας! Καμία ανοχή στο φασισμό!</div><div>Όλοι μαζί στην αντιφασιστική – αντιρατσιστική πορεία την Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2009 καιώρα 15.30 στην Πλατεία Ελευθερίας.</div><div><b><br /></b></div><div><b>Αντιφασιστική Πρωτοβουλία</b></div><div>Τ<i>ηλέφωνα επικοινωνίας : 99 583947, 99 418575, 99 372147</i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5727999645673907179-18517161056598994?l=mmonachus.blogspot.com' alt='' /></div>MonachusX2http://www.blogger.com/profile/00649134703261389315noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5727999645673907179.post-8909888870190070232009-12-18T10:40:00.002+02:002009-12-18T10:57:07.803+02:00Καιρός ήταν. Μόλις είδα την ημερομηνία του τελευταίου ποστ και το θέμα του, ένιωσα πολλά άσχημα. Μα που το Μάιο του 2008; Και με θέμα τη γιουροβίζιον; Αντροπή μου.<br /><br />Τέλοσπαντων, θα είχα τους λόγους μου που για την ώρα δεν νιώθω πολλά την ανάγκη να τους μοιραστώ. Ούτε ενδιαφέρει και κανένα. Ο λόγος όμως που αποφάσισα να επανέλθω είναι ο ίδιος που με έκανε να ανοίξω αυτό το μπλογκάκι. Με μια λέξη... Λεξιπένητας!<br /><br />Πρώτον γιατί μου έκανε την τιμή να μεν με σβήσει που τον χάρτη και δεύτερο γιατί μου πρότεινε να εμπλακώ σε μια διαδικασία που είναι δυνατόν να ξυπνήσει την αισιοδοξία μου που τζοιμάται από τον Απρίλιο του 2004.<br /><br />Νάσαι καλά Λεξιπένητα και οι υπόλοιποι συνμπλόγκερς που με δέχεστε (με το έτσι θέλω).<br />Θα τα λέμε συχνότερα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5727999645673907179-890988887019007023?l=mmonachus.blogspot.com' alt='' /></div>MonachusX2http://www.blogger.com/profile/00649134703261389315noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5727999645673907179.post-28928982252107687982008-05-11T08:32:00.002+03:002008-05-11T08:49:28.194+03:00Να μια καλή ιδέα και ιδού που ένας πολιτικός αντιστέκεται στο πλαστικό λάιφ-στάιλ με πράξεις. Διαβάζω λοιπόν στην Ελευθεροτυπία ότι ο Αλέξης Τσίπρας, ως επικεφαλής της «Ανοιχτής Πόλης» στην Αθήνα, διοργανώνει την προηγούμενη του άθλιου διαγωνισμού της Eurovision, μια ανοικτή συναυλία με τις μουσικές του κόσμου που συγκεντρώνονται στην Αθήνα μέσω των μεταναστών. Η εφημερίδα τιτλοφορεί την σχετική είδηση «Αλέξης εναντίον Καλομοίρας».<br /><br />Δεν ξέρω αν ο Αλέξης έχει κάτι προσωπικό με το κοριτσάκι, αλλά η αλήθεια είναι ότι πολλοί το έχουν εκμεταλλευτεί το καϋμένο άφωνο παιδί που από την Αστόρια της Νέας Υόρκης πήγε να ζήσει το αμερικάνικο όνειρο στην Ελλάδα. Έχουν στρέψει τα φώτα πάνω της και ενώ στην αρχή έδειχνε να είναι στην κοσμάρα της, τώρα φαίνεται να το απολαμβάνει και γιατί όχι άλλωστε. <br /><br />Αλλά το θέμα δεν είναι η Καλομοίρα και η όποια κακομοίρα μικρή που την είδε σταρ και θαμπώθηκε από τα φώτα. Το θέμα είναι η σημασία που δίνουμε στην Ελλάδα και στην Κύπρο σε ένα πανηγύρι που δεν προσφέρει τίποτε, παρά μόνο λίγες στιγμές δημοσιότητας στους επίδοξους σταρ και εντάξει, αρκετό γέλιο στους θεατές που δεν παίρνουν το διαγωνισμό στα σοβαρά. Υπάρχουν όμως και εκείνοι που το παίρνουν στα σοβαρά και όσο πλησιάζουν οι μέρες μας πρήζουν με αφιερώματα στην τηλεόραση, με αναλυτικά ρεπορτάζ στα περιοδικά και γεμίζουν χώρο και χρόνο με αηδίες. Και καλά αυτοί τη δουλειά τους κάνουν. Οι κρατικές τηλεόρασεις, καλή ώρα το ΡΙΚ και η ΝΕΤ, γιατί εξακολουθούν να δίνουν σημασία και να επενδύουν σε αυτην την αθλιότητα, ακόμα δεν έχω καταλάβει, αλλά και μεταξύ μας ποσώς με ενδιαφέρει. <br /><br /><br />Στέκομαι μόνο στην εισήγηση του Τσίπρα προς το δήμαρχο Αθηναίων για αξιοποίηση και προβολή των μουσικών του κόσμου, πέραν από την Eurovis-off που διοργανώνει:«Δεκάδες συμπολίτες μας, πολλές φορές διαφορετικής εθνικής καταγωγής, δημιουργούν πολύ πιο αξιόλογα πράγματα από το πλαστικό και τυποποιημένο λάιφ στάιλ», λέει και κάνει την εισήγηση του πιο συγκεκριμένη:«Οι πλατείες, τα πάρκα και οι πεζόδρομοι να φιλοξενούν υπαίθριες γιορτές υψηλής αισθητικής, έτσι ώστε ο πολιτισμός, η ψυχαγωγία και η καλλιτεχνική δημιουργία να γίνουν καθημερινή υπόθεση στην Αθήνα».<br /><br />Μήπως κάτι ανάλογο θα μπορούσαμε να εισηγηθούμε και στην Ελένη Μαύρου; Μια εισήγηση ανέξοδη, από τη μιά αλλά ενδιαφέρουσα από την άλλη. Δεν είπαμε άλλωστε ότι διάγουμε το έτος διαπολιτιστικoύ διαλόγου; Διαπολιτιστικός διάλογος μέσω της μουσικής!<br /><br /><br />Το λινκ της είδησης για την Εurovis-off είναιεδώ: "http://www.enet.gr/online/online_text/c=110,id=17396344<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5727999645673907179-2892898225210768798?l=mmonachus.blogspot.com' alt='' /></div>MonachusX2http://www.blogger.com/profile/00649134703261389315noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-5727999645673907179.post-7233123479081647562008-05-04T08:29:00.001+03:002008-05-04T08:33:50.657+03:00<span style="font-family:arial;color:#000000;">Η μέρα μου σήμερα ξεκίνησε με ένα θάνατο. Ακούστηκε ένας γδούπος και ένα σπουργίτι προσγειώθηκε νεκρό στη βεράντα μου. </span><br /><span style="font-family:arial;color:#000000;">Αναστατώθηκα. Μια τόσο όμορφη μέρα, μια σαν αυτές που μας χρωστούσε τόσο καιρό η Άνοιξη, μια μέρα όπως αυτές που γνωρίζαμε για Άνοιξη, με γαλανό ουρανό, με λογικές θερμοκρασίες και με τα τριαντάφυλλα και το αγιόκλημα να μοσκοβολούν, βρήκε να πεθάνει σχεδόν στα πόδια μου, μια μικρή ψυχή.<br />Δεν πιστεύω στους οιωνούς ούτε στα κακά σημάδια. Αλλά αυτό με αναστάτωσε και μου ανακίνησε διάφορα συναισθήματα. </span><br /><span style="font-family:arial;color:#000000;">Ίσως γιατί δεν ταιριάζει με την εικόνα του Μάη αυτός ο θάνατος. Ούτε αυτός ούτε οποιοσδήποτε άλλος. Και αυτή την εποχή ακούω για πρόωρους θανάτους, για ύπουλες αρρώστειες και με πιάνει μελαγχολία, την ίδια στιγμή που θέλω να τη διώξω γιατί εγώ είμαι καλά, οι άνθρωποι που αγαπώ είναι καλά, ο καιρός είναι θαυμάσιος και συμβαίνουν στη ζωή μου πράγματα που θάπρεπε να με κάνουν να αισθάνομαι υπέροχα. </span><br /><span style="font-family:arial;color:#000000;">Κι όμως ο θάνατος ενός πουλιού στη βεράντα μου, μού προκάλεσε αμηχανία, με έκανε να νιώσω τρωτή και αβοήθητη. Όπως τρωτό και αβοήθητο ήταν το σπουργίτι, που έπεσε από τον ουρανό σαν πέτρα. Πιο αμήχανα ένιωσα όταν πήγα να το μαζέψω. Φόρεσα γάντια μιας χρήσης και το έβαλα προσεκτικά σε ένα νάυλον σακκουλάκι. Κι εκεί που είχε πέσει, μια μικρή κηλίδα αίμα έμεινε να θυμίζει το θάνατο. </span><br /><span style="font-family:arial;color:#000000;">Μπορεί λοιπόν σε κάποιους να φαίνεται αστείο και να λένε «σιγά, ένα πουλί έκανε τον κύκλο της ζωής του και ψόφησε» αλλά τι είναι «κύκλος της ζωής» για να τον παίρνουμε στα ελαφρά;</span><br /><span style="font-family:arial;color:#000000;"> Ναι, ξέρω το υπαρξιακό απασχολεί τους ανθρώπους από την εμφάνισή τους. Παίρνει όμως διάφορες μορφές, άλλοτε βαθύτερες και άλλοτε επιφανειακές. Και αυτόν «τον κύκλο της ζωής» δεν τον πάω, για να το θέσω επιφανειακά γιατί δεν έχω τις γνώσεις και τα κότσια να το φιλοσοφήσω. Στέκομαι μόνο σε αυτό που η κόρη μου στα πέντε της, όταν είχε χάσει σε διάστημα έξι μηνών γιαγιά από τον μπαμπά της και παππού από μένα, ανθρώπους που δεν είχαν ολοκληρώσει τον κύκλο της ζωής του, αρνιόταν να δεκτεί την εκλογίκευση και δεν δεχόταν την εξήγηση που επιχειρούσαμε να της δώσουμε. </span><br /><span style="font-family:arial;color:#000000;">Φρόντισα να μαζέψω το πουλί πριν ξυπνήσει και το δει.<br />Είναι Κυριακή, είναι όμορφη η μέρα σήμερα, αύριο έχω (αδιάφορα) γενέθλια και η ζωή συνεχίζεται...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5727999645673907179-723312347908164756?l=mmonachus.blogspot.com' alt='' /></div>MonachusX2http://www.blogger.com/profile/00649134703261389315noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5727999645673907179.post-74432504669110470592008-04-23T09:02:00.001+03:002008-04-23T09:08:32.363+03:00<span style="font-family:courier new;color:#000000;"><span style="color:#000000;"><strong>Η 23η του Απρίλη του 2003</strong> ήταν όπως και σήμερα Τετάρτη. Μεγάλη Τετάρτη. Μόνο που εκείνη τη μέρα ο ήλιος ήταν πιο φωτεινός, η ζέστη λιγότερη και η σκόνη δεν καθόταν στους πνεύμονες μου.<br /><strong>Ένα τηλεφώνημα </strong>που πήρα κατά τις δέκα το πρωί, με έκανε να τρέμω. Η Σ. μου τηλεφωνούσε από το οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας, για να μου πει ότι με τη Ν., τη Γ. και τον Κ. βρίσκονταν εκεί και σε λίγο θα περνούσαν απέναντι. Ήθελα να τα αφήσω όλα στη μέση, όπως άλλωστε το είχαν κάνει οι φίλοι μου, και να βρεθώ μαζί τους στην άλλη διάσταση. Στη διάσταση της δεκάχρονης που άφησα πίσω μου. Ήταν, που να πάρει, τέτοιες οι υποχρεώσεις της δουλειάς μου που ούτε ξαφνική αρρώστεια μπορούσα να επικαλεστώ ούτε και ο θεός να κατέβαινε, μπορούσα να τα παρατήσω.<br /><strong>Τώρα όμως που το σκέφτομαι,μπορεί και όλα αυτά να ήταν απλώς άλλοθι...<br />Η Σ. ακουγόταν περισσότερο από ευτυχισμένη</strong> και εγώ αρκέστηκα να της πως να προσέχουν. Αργά το απόγευμα, όταν επέστρεψαν οι πρώτοι τολμηροί, ρουφούσα με απίστευτη δίψα τις εικόνες που μου περιέγραφαν καιζήλευα που δεν ήμουν μαζί τους.<br /><strong>Ο Ι. έλειπε σε ταξίδι για δουλειές.</strong> Όταν του ανακοίνωσα τα νέα από το τηλέφωνο, έφτυσε ένα <em><strong>«γαμώ το, τζαι γω λείπω...».</strong></em> Για μιάμιση μέρα θα έλειπε ακόμα.Τριάντα τόσα χρόνια περίμενε, μιάμιση μέρα του φαινόταν μια ακόμα ζωή...<br /><strong>Μεγάλη Παρασκευή πρωί,</strong> φορτώσαμε συμπράγκαλα για Πάσχα στην περιοχή της Αμμοχώστου. Όσο πιο κοντά στη θάλασσα του Ι., τόσο το καλύτερο. Μόλις που προλάβαμε να αφήσουμε τα πράγματα μας στο ξενοδοχείο. Ολοταχώς για το οδόφραγμα στις Βρυσούλες.<br /><strong>Αναμονή, υπονομή, ενθουσιασμός,</strong> ανάμικτα συναισθήματα, αλλόκοτες εικόνες. Ποιος τις ξεχνά; Ασφαλώς ο πρώτος προορισμός το χωριό του, η γειτονιά του, το σπίτι του, το σχολείο του, το κατάστημα του πατέρα, τα σπίτια των θείων...<br />Θλίψη, χαρά, μνήμες, νοσταλγία και ύστερα προσγείωση... Θλίψη για τους γονιούς που έφυγαν τόσο νωρίς, χαρά για τις μνήμες που δεν τις αλλοίωσε ο χρόνος, αλλά τις κράτησε ζωντανές η νοσταλγία και απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα...<br /><strong><em>«Οι άνθρωποι που ζουν στο σπίτι μου, έζησαν εδώ περισσότερα χρόνια από τους γονείς μου»</em></strong> διαπιστώνει ο Ι. που αναγνώρισε τα έπιπλα της μάνας του, τις βαριές κουρτίνες που κρέμμονταν ακόμα από τα ίδια παράθυρα, τη βιβλιοθήκη του μεγάλου αδερφού, κάθε γωνιά του σπιτιού, κάθε σπιθαμή της αυλής<em><strong>.«Η κόρη τους γεννήθηκε εδώ και ζει στο σπίτι ΜΟΥ 25 χρόνια. Εγώ εδώ έζησα 11»,</strong> </em>συνεχίζει. Συζητά με τον φιλικό σκαλιώτη Τουρκοκύπριο που θυμάται τον εγκλωβισμένο για ένα χρόνο παππού στο διπλανό σπίτι. <strong><em>«Παππούς σου καλός άθρωπος. Κάθε νύκτα κονιάκκι».</em></strong> Κάθε νύκτα κονιάκκι ο παππούς που έμεινε να περιμένει τους υπόλοιπους να επιστρέψουν. Μέχρι που τον πήραν σηκωτό, για να σβήσει λίγο αργότερα σε ένα γηροκομείο της Λεμεσού...<br /><strong><em>«Αυτό είναι το σχολείο μου»</em></strong> έλεγε με περηφάνεια στις κόρες μας ο Ι. <em><strong>«Τελικά δεν είναι τόσο μεγάλο όσο το έβλεπα τότε...»</strong></em> Η περιήγηση συνεχίστηκε μέχρι αργά το βράδυ. Το Βαρώσι ήταν ο άλλος προορισμός, ο θύλακας ο επόμενος σταθμός, η θάλασσα του Κωνστάντια η κατάληξη της επιστροφής στο παρελθόν.<br />Βγάλαμε και τις επόμενες μέρες στα μέρη που είχαμε αφήσει πίσω μας. Ήταν η σειρά μου να γονατίσω από τις αναμνήσεις της Κερύνειας, του Πέντε Μίλι, της Αηρκώτισσας και ύστερα του Ξερού, του Καραβοστάσιου, της Πεντάγυας. Ήταν λες και ο πατέρας μου βρισκόταν εκεί. Τον έβλεπα να χάνεται με μακροβούτια πίσω από το νησάκι και να επιστρέφει χαμογελαστός. Μπορεί όντως να ήταν εκεί σε κάποια γωνιά της θάλασσας. Ποιος ξέρει...<br /><strong>23 Απρίλη 2003.</strong> Έγραψα τότε ένα editorial συναισθηματικό. Για τους φίλους μου που επέστρεψαν στα σπίτια τους. Για τη Ν. που βρέθηκε ανάμεσα στις παιδικές της αναμνήσεις στην Κερύνεια, για τον Κ. που επέστρεψε στις αλάνες του στο Γερόλακκο, για το Ν. που πήγε στο Βαρώσι, για τον Ι. που ταξίδεψε στο παρελθόν του στο Τρίκωμο και για τη Γ. που είδε το σπίτι της στην κλειστή περιοχή του Βαρωσιού, από απόσταση...<br /><strong>23 Απρίλου 2008</strong>. Ναι, εντάξει, κάτι γίνεται. Αλλά κάνει πολλή ζέστη σήμερα, αφύσικη ζέστη, ο ήλιος δεν είναι τόσο φωτεινός, η σκόνη θα συνεχίσει να μας πνίγει, κατά πώς λένε στις ειδήσεις και δεν μυρίζει η άνοιξη όπως εκείνη τη μέρα πέντε χρόνια πριν...</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5727999645673907179-7443250466911047059?l=mmonachus.blogspot.com' alt='' /></div>MonachusX2http://www.blogger.com/profile/00649134703261389315noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5727999645673907179.post-4916404383067067252008-04-04T08:37:00.003+03:002008-04-04T08:56:13.801+03:00<div align="left"><br /><br /><span style="font-family:courier new;"><strong><span style="color:#009900;"><span style="font-size:130%;">«Οι χαρωποί και οι άλλοι»</span> τιτλοφορεί το σημερινό του αρθρίδιο (4 Απριλίου 2008) ο διευθυντής σύνταξης του Φιλελευθέρου και αναφέρεται ασφαλώς <span style="font-size:130%;">στη διάνοιξη της Λήδρας</span> και τις <span style="font-size:130%;">«πανηγυριώτικες προσεγγίσεις»</span> όπως αποκαλεί τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν. Την ίδια στιγμή παρουσιάζεται θιγμένος που προφανώς οι διοργανωτές της εκδήλωσης <span style="font-size:130%;">«Τραγουδούμε για τη Λήδρας»</span>, μίλησαν για <span style="font-size:130%;">«μίζερες προσεγγίσεις»</span> φωτογραφίζοντας ανάμεσα σε άλλους και τη διεύθυνση του Φιλ.<br /></span></strong></span></div><div align="left"><span style="font-family:courier new;color:#009900;"><strong></strong></span> </div><div align="left"><span style="font-family:courier new;"><strong><span style="color:#009900;">Και επειδή <span style="font-size:180%;">ΕΙΝΑΙ μίζερος και «καραμουτσιασμένος»</span> όπως είπε και ο Λέλλος για τον Άριστο Μιχηλίδη και τους όμοιους του, επειδή ακόμα να χωνέψουν ότι <span style="font-size:180%;">κάτι αλλάζει σε αυτόν τον τόπο</span>, επιχειρηματολεί εναντίον των «πανηγυριών» μιλώντας για το πώς οι ξένοι παρεξήγησαν το θέμα της διάνοιξης και <span style="font-size:130%;">το αντιμετωπίζουν λες και λύθηκε το κυπριακό</span>. Το στοιχιεοθετεί δε αναφερόμενος στο Ρόιτερ που έγραψε: <em><span style="font-size:130%;">«Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι έριξαν κάτω τα εμπόδια που τους κρατούσαν διαχωρισμένους».</span></em> Έλα όμως που τον διεψεύδει ο ίδιος ο Φιλελεύθερος στην ίδια σελίδα; Το πρακτορείο Ρόιτερ, δεν έγραψε μόνο αυτό που αποσπασματικά ο διευθυντής σύνταξης του Φιλ σημείωσε. Έγραψε επί λέξη: <em><span style="font-size:180%;">«Αυτή η συμβολική εξέλιξη ήρθε την ίδια στιγμή, που οι δύο πλευρές προετοιμάζονται για τις συνομιλίες που στόχο έχουν την επανένωση της Κύπρου».</span></em></span></strong></span></div><div align="left"><span style="font-family:courier new;color:#009900;"><strong></strong></span> </div><div align="left"><span style="font-family:courier new;color:#009900;"><strong></strong></span> </div><div align="left"><span style="font-family:courier new;"><strong><span style="color:#009900;">Τα ίδια ακριβώς μηνύματα πέρασαν όλα τα ξένα πρακτορεία. Αναφέρθηκαν όλα <span style="font-size:180%;">στις ελπίδες που ζωντανεύουν για την επίλυση του κυπριακού. </span></span></strong></span></div><div align="left"><span style="font-family:courier new;color:#009900;"><strong></strong></span> </div><div align="left"><span style="font-family:courier new;"><strong><span style="font-size:180%;color:#009900;"></span></strong></span> </div><div align="left"><span style="font-family:courier new;"><strong><span style="color:#009900;"><span style="font-size:180%;">Αυτές τις ελπίδες</span> που οι μίζεροι και καραμουτσιασμένοι από τις εξελίξεις, <span style="font-size:130%;">θέλουν να κρατήσουν πεθαμένες για πάντα μέσα στα χαλάσματα της Κύκκου.</span></span></strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5727999645673907179-491640438306706725?l=mmonachus.blogspot.com' alt='' /></div>MonachusX2http://www.blogger.com/profile/00649134703261389315noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5727999645673907179.post-91542415946460426972008-03-16T09:11:00.002+02:002008-03-16T09:20:40.316+02:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;"><span style="font-size:130%;"><span style="color:#33cc00;"><strong><span style="font-size:180%;">ΑΝΟΙΓΕΙ Η ΛΗΔΡΑΣ!</span></strong><br /></div></span></span><span style="font-size:180%;"><strong><span style="color:#cc0000;"></span></strong></span></span><div align="center"><span style="font-family:courier new;"><span style="font-size:180%;"><strong><span style="color:#cc0000;">ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ. </span><span style="color:#3333ff;">ΓΙΑ ΝΑ ΧΑΙΡΕΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΩΣ.</span></strong></span></span><span style="font-family:courier new;font-size:180%;color:#33ff33;"><strong>ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ, ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 21 ΜΑΡΤΙΟΥ.<br /></div></strong></span><div align="center"><span style="font-family:courier new;font-size:130%;"><strong></strong></span> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;font-size:130%;color:#ff6666;"><strong>Η συγκέντρωση ειρήνης οργανώνεταιαπό τους Κύπριους μπλόγκερς, τους Κύπριους κατόχους κινητού τηλεφώνου καιτους Κύπριους χρήστες διαδικτυακού ταχυδρομείου. </strong></span></div><div align="center"><span style="font-family:courier new;color:#ff6666;"><strong><span style="font-size:180%;color:#33cc00;">ΠΟΤΕ:την ώρα της λήξης της συνάντησης των ηγετών των δύο κοινοτήτων.</span></strong></span></div><div align="center"><span style="font-family:courier new;font-size:130%;color:#ff6666;"><strong></strong></span> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;font-size:130%;color:#999999;"><strong>Το μήνυμα στάληκε από τον συν-μπλόγκερ </strong></span><a href="mailto:acerasanthropophorum@blogspot.com"><span style="font-family:courier new;font-size:130%;color:#999999;"><strong>acerasanthropophorum@blogspot.com</strong></span></a><span style="font-family:courier new;font-size:130%;color:#999999;"><strong> με πρόθεση να φτάσει σε όλους τους συμπατριώτες μας, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους.</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5727999645673907179-9154241594646042697?l=mmonachus.blogspot.com' alt='' /></div>MonachusX2http://www.blogger.com/profile/00649134703261389315noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-5727999645673907179.post-62223199077443569402008-03-15T19:41:00.002+02:002008-03-15T19:49:02.426+02:00<span style="color:#333333;"><span style="font-family:georgia;"><strong>Εφτά παιδιά</strong>- το μεγαλύτερο στα 18 και το μικρότερο στα έξι- και τρεις μπαμπάδες που όλο κοιτούνε πίσω τα 40 τους που έφυγαν και πάνε, στριμώχτηκαν σε δυο αυτοκίνητα, μιάμιση ώρα πριν αρχίσει το ματς, για να εκτονώσουν όλη την ενέργεια που συσσώρευσαν εδώ και μέρες σε ξεγυριστά σουτ, σε φάουλ, σε φάλτσα σφυρίγματα και χαμένα γκολ. Έδωσαν ραντεβού εδώ έξω, βάρεσαν κόρνες, τυλίχτηκαν πράσινα κασκόλ και αναχώρησαν ευτυχισμένοι. Ελπίζω να επιστρέψουν ευτυχισμένοι. Αν όχι, προσωπικά δεν με χαλά, αλλά θάχω να ακούω για μερικές ώρες γκρίνιες και καταλογισμό ευθυνών στους παίκτες, στο διαιτητή, στον προπονητή, στη διοίκηση, στην αστυνομία, στους άλλους... Σε λίγο, βέβαια, θα τους περάσει και θα συμφωνήσουν άπαντες ότι ήταν η τελευταία φορά που πήγαν στο γήπεδο. Αλλά, ως γνωστόν, δεν θάναι...<br /></span></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#333333;"></span><br /><span style="color:#333333;"><span style="font-family:georgia;"><strong>Μια δυο φορές</strong> ξεγελάστηκα και πήγα μαζί τους. Ελάχιστα είδα από ματς. Παρακολουθούσα περισσότερο αντιδράσεις στις κερκίδες και έσπαζα πλάκες. Δεν πίστευα στα αφτιά μου. Ακόμα με βρίζω που δεν είχα μαζί μου μολύβι και χαρτί να καταγράψω ατάκες. Δεσμεύτηκα να μην ξαναπάω, όχι μόνο γιατί ήμουν μπελάς που δεν γνώριζα ονόματα παικτών και όλο ρωτούσα, αλλά γιατί λίγο έλειψε να της φάω όταν τόλμησα να διερωτηθώ, απευθυνόμενοι στους δικούς μου, γιατί δεν εμψυχώνουν την ομάδα τους, παρά μόνο βρίζουν την άλλη.<br /></span></span><br /><span style="color:#000000;"><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;"><strong>Στην ηλικία των παιδιών μου</strong>, δεν έχανα ματς. Έφτασα μέχρι και το παλιό το ΓΣΠ και θυμούμαι τι γιορτή ήταν την Κυριακή λίγο μετά το μεσημέρι όταν τέσσερα κωθώνια, ζωή νάχουμε, φορτωνόμασταν στο αυτοκίνητο με οδηγό τον πατέρα για να δούμε την Ομάδα να παίζει (τότε που πραγματικά έπαιζε η Ομάδα και νικούσε). Ακολουθούσα ως μικρότερη το ρεύμα γιατί ούτε τότε απολάμβανα ποδόσφαιρο. Αυτό που απολάμβανα ήταν την ατμόσφαιρα στο γήπεδο, την αποδοχή που τύγχανα από τα αδέρφια μου, ακόμα και αν δεν μπορούσα να απαντήσω στην ερώτησή τους «τι είναι το οφσάιντ» και πιο πολύ την παρουσία του πατέρα. Έτρωγα τόσα φυστίκια όσο να νιώσω τα χείλη να λιώνουν, κοίταζα το εντυπωσιακό πέτρινο ρολόι, παρακολουθούσα τις αντιδράσεις στην κερκίδα και περίμενα να τελιώσει το ματς και μαζί το μαρτύριό μου. Ήθελα όμως να ξαναπάω και στο επόμενο και σε κάθε επόμενο, φτάνει να βίωνα αυτό που ίσως βιώνουν και οι κόρες μου σήμερα και τα παιδιά των φίλων μας. Την αποκλειστικότητα στιγμών στην παρουσία του πατέρα, μια παρουσία που θα τους συνοδεύει σε όλη τους τη ζωή. Όπως συνοδεύει τη δική μου, ακόμα και αν οι μπουλντόζες ισοπέδωσαν τις τσιμεντένιες κερκίδες του ΓΣΠ, ακόμα και αν η παρουσία του δικού μου πατέρα, είναι εκκωφαντικά απούσα εδώ και δέκα χρόνια.<br /><br /><strong>Το σημερινό ματς έχει ήδη αρχίσει.</strong> Δεν γνωρίζω το αποτέλεσμα. Δεν θα το παρακολουθήσω από την τηλεόραση, μάλλον έχω να κάνω καλύτερα πράγματα. Θα τους περιμένω να γυρίσουν και θα καταλάβω από τον ήχο στις κόρνες, ποιος κέρδισε. Αν τις βαρούν οι δικοί μου, έχει καλώς. Αν τις βαρά ο γείτονας, άστα να πάνε. Θα απολαύσω ακόμα λίγη ώρα ησυχία αλλά θα είμαι σε δίλημμα: Τι να τους παραγγείλω άραγε όταν με το καλό γυρίσουν; <strong>Πίτσα ή σουβλάκια. Ομόνοια ή Αποέλ;</strong></span><br /> </span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5727999645673907179-6222319907744356940?l=mmonachus.blogspot.com' alt='' /></div>MonachusX2http://www.blogger.com/profile/00649134703261389315noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5727999645673907179.post-18628806573019384622008-03-01T08:35:00.002+02:002008-03-01T08:57:50.430+02:00<span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><span style="color:#009900;">Είχα μέρες να βγω στην αυλή. Το γρασίδι ψιλοκιτρίνισε. Να φταίει άραγε το βόριο που περιέχει το νερό της διάτρησης; (Θα το σώσουμε όμως ώσπου να σωθεί το νερό και να σταματήσει να έχει λόγο ύπαρξης. Είναι άλλωστε και αντιοικολογικό).Τα αγριόχορτα περίσσεψαν πάλι, άνκαι δεν υπήρχαν βροχές για να τα θρέψουν.</span> </strong></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ff0000;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><span style="color:#ff0000;">Οι τριανταφυλλιές μου εμφάνισαν τα πρώτα δείγματα ότι και φέτος θα χρωματίσουν ευχάριστα τη ζωή μου.</span> <span style="color:#cc33cc;">Οι βολβοί τουλίπας, που φύτεψα στην γωνιά του κήπου, δείχνουν ότι θα μου κάνουν το χατήρι. Το ίδιο και τα σποράκια που έριξα για να ανθίσουν λουβανούες.</span> <span style="color:#ff6600;"><span style="color:#3366ff;">Βγήκαν ακόμα και παλιοί βολβοί με κρινάκια που ξεχάστηκαν στο χώμα και δηλώνουν παρουσία, άνκαι κακώς δεν τους την ζήτησα</span>.</span> <span style="color:#ffcccc;"><span style="color:#33cc00;">Το γιασεμί κάηκε από το κρύο, αλλά άρχισε ήδη να βγάζει φυλλαράκια, ένδειξη ότι θα μυρίσει και πάλι τις νύκτες μας. Το αγιόκλημα κράτησε, χάριν στην «αποψίλωση» που του έκανα, χωρίς να ξέρω αν έκανα καλά</span>.</span> <span style="color:#993399;">Η ζιακαράντα στη γωνιά ταλαιπωρήθηκε από τους δυνατούς ανέμους, αλλά στάθηκε. Μόλις αρχίσει να παίρνει τα πάνω της, θα αποκαλύψει τα μοβ της άνθη, κρύβοντας από ανεπιθύμητους τη θέαση της καθημερινότητάς μου. </span><span style="color:#009900;">Τα δεντράκια μπροστά πέρασαν δύσκολες ώρες, αλλά θα σταθούν στο ύψος τους. Αδημονώ να βγάλει τα πρώτα της άνθη η ροδιά- το πιο παράξενο δέντρο. Ένας ξερός κορμός που ξαφνικά απλώνει πράσινες αγκαλιές, ξεπετάγει <span style="color:#ff6600;">κόκκινα άνθη</span> που γίνοντα υπέροχοι καρποί. Δυό ρόδια έκανε όλα κι όλα πέρσι και ήταν τα πιο γλυκά που γεύτηκα στη ζωή μου.</span> </strong></span><strong><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffff00;">Τα ωραιότερα λεμόνια ήταν αυτά που γέννησε η λεμονιά μου. Με καμάρι ανακοίνωσα στους συνδαιτημόνες μου την ώρα που τα έκοβα: «δικής μας παραγωγής...»<br /></span><span style="color:#999999;"></span></strong><br /><strong><span style="font-family:trebuchet ms;color:#999999;"><span style="color:#999999;">Είχα μέρες να βγω στην αυλή. Έμενα τις κρύες μέρες να ζεσταίνομαι από τον ήλιο που έμπαινε μέσα και να τη βλέπω από τα μεγάλα τζάμια, γκρινιάζοντας πως την αμελήσαμε. Η φύση όμως έχει τους δικούς της κανόνες και διαθέτει κώδικες επιβίωσης.</span><br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;color:#996633;"></span></strong><br /><span style="font-family:trebuchet ms;color:#996633;"><strong><span style="color:#006600;">Είχα μέρες να βγω στην αυλή, να ανακατώσω το χώμα και να αισθανθώ την αρχέγονη υφή του. Όταν κατέβηκα από το διαμέριμα σε τούτο το σπίτι με αυλή και όταν άρχισα να «παίζω» με τα χώματα, κατάλαβα τη σύνδεση των αγροτών με τη γη τους. Κατάλαβα πώς πονούν όταν παγετοί και χαλάζι καταστρέφουν τις φυτείες τους. Και δεν είναι μόνο θέμα επιβίωσης ή οι κόποι τους που καταστρέφονται. Είναι γιατί οι ίδιοι τα έχουν δημιουργήσει και είναι μεγάλος πόνος να τα βλέπεις να πεθαίνουν.</span><br /></strong><br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;color:#996633;"></span><span style="color:#ff9900;"></span><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><span style="color:#993300;">Είχα μέρες να βγω στην αυλή, αλλά την πιο ευχάριστη έκπληξη στην αυλή μου την έκρυβε ένας περίεργος σωρός που είδα σε μια γωνιά. Για μια στιγμή σκέφτηκα πως θάταν ο κοπρίτης της γειτόνισσας που τον αφήνει να σουλατσάρει στο δρόμο και όπου βρει ανοικτό κάγκελο, μπαίνει μέσα και αφήνει τις βρωμιές του. Ευτυχώς είχα προνοήσει φεύγοντας να κλείσω. Η ευχάριστη έκπληξη ήταν ένας σωρός από «μαρτούθκια».</span> <span style="color:#333399;">Ήταν ξαφνικά λες και επέστρεφα στον χρόνο, στην παλιά μου γειτονιά, στο πατρικό μου σπίτι, που το «μέσα» το είχαμε μόνο για ύπνο και άντε φαϊ στα πεταχτά. Που ο χρόνος αναλωνόταν στο «έξω», στην ανοικτοσύνη, στα χωράφια που τώρα έγιναν οικόπεδα για πολυκατοικίες.</span> </strong></span><span style="color:#cc33cc;"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ff9900;"><strong>Τα «μαρτούθκια» με πήραν πίσω και είδα τη Μ. αλήτισσα, να μην κάθεται λεπτό, να τρέχει όλη την ώρα, να μην χρησιμοποιεί ποτέ την πόρτα για είσοδο και έξοδο, παρά μόνο τα παράθυρα –γεγονός που εκνεύριζε την μάνα της, αλλά μόλις αντικρίζει το θέαμα με τα «μαρτούθκια», να στέκεται από πάνω τους, να παρακολουθεί τις κινήσεις τους, να τα περιεργάζεται με τις ώρες. Τα περίεργα χρώματά τους, την ανατριχιαστική τους όψη, το δέσιμο που είχαν μεταξύ τους. Δεν τα ακουμπούσε όμως, δεν τα έβαζε στην παλάμη, όπως έκανε με τις πασχαλίτσες, παρά μόνο τα έβλεπε. Αυτό έκανα και τώρα που δεν είμαι παιδί και δεν είμαι πια η αλήτισσα που ήξερα...<br /></strong></span><br /></span><span style="color:#cc33cc;"></span><span style="color:#009900;"></span><span style="font-family:trebuchet ms;color:#009900;"><strong>Είχα μέρες να βγω στην αυλή και όταν το έκανα, είδα ότι έρχεται η Άνοιξη. Και θέλω να πιστεύω ότι δεν έρχεται μόνο ημερολογιακά. Έρχεται με άλλες διαθέσεις. Με άλλες προοπτικές. Θετικές. Που έχουμε τόσο πολύ ανάγκη...</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5727999645673907179-1862880657301938462?l=mmonachus.blogspot.com' alt='' /></div>MonachusX2http://www.blogger.com/profile/00649134703261389315noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5727999645673907179.post-8255052714055490652008-02-21T09:46:00.001+02:002008-02-21T09:50:17.526+02:00Τις τελευταίες μέρες γινόμαστε μάρτυρες ενός εθνικιστικού παραληρήματος ενόψει «κομμουνιστικού κινδύνου». Ξεθάφτηκαν σύνδρομα του παρελθόντος και οι εθνικιστές που καταπίεζαν τα συναισθήματά τους βρήκαν την ευκαιρία να τα εκφράσουν έως και με γελοίους τρόπους. (Κυκλοφορούν κάτι sms που προκαλούν εκτός από θυμηδία και αηδία. )<br />Το παράδοξο όμως είναι πως η εθνικιστική έξαρση δεν προέρχεται μόνο από τον χώρο του Συναγερμού που αισθάνεται προφανώς ότι χάνει την εξουσία μέσα από τα χέρια του άνκαι ήταν αουτσάιντερ ο δικός τους. Στις 17 του Φλεβάρη ένιωσαν ότι είχαν δικαίωμα στην ελπίδα. Επομένως, βλέποντας ότι χάνουν με την αναβίωση της τριμερούς, αναδιπλώνονται κάνοντας τους αφελείς να διερωτώνται πώς ήταν δυνατόν αυτοί οι άνθρωποι να έφταναν στο σημείο της υπέρβασης για την οποία μιλούσαν πριν τις εκλογές παίζοντας το παιχνίδι τους.<br />Οι εθνικιστικές αντιδράσεις προέρχονται ΚΑΙ από τον χώρο του ΔΗΚΟ, που μπορεί η ηγεσία του να συναγλείφεται με την λογική ότι «χάσαμε την εξουσία, αλλά πάλι εξουσία θα είμαστε», αλλά ο κόσμος του είναι βαθειά μπολιασμένος με τα εθνικιστικά ιδεώδη και ό,τι αυτά συνεπάγονται: Συντηρητισμός, ρατσισμός, ξενοφοβία κλπ. Τα τελευταία χρόνια -και λόγω του Τάσσου- το ΔΗΚΟ έγινε πιο δεξιό από την παραδοσιακή δεξιά. Έβλεπαν την συνεργασία με το ΑΚΕΛ ώς το όχημά τους για την εξουσία και έκαναν τις υποχωρήσεις που είδαμε να κάνουν – παραχωρώντας κάποια υπουργεία, για παράδειγμα στο ΑΚΕΛ- αλλά παρέμεναν στις θέσεις τους κυρίως σε ότι αφορά το κυπριακό και τις συντηρητικές τους απόψεις, τραβώντας και την αριστερά στο δικό τους δρόμο.<br />Γι΄αυτό και μέσα στο ΔΗΚΟ σφάζονται αυτές τις μέρες κι ας επιχειρούν να το κρύψουν. Εκτιμώ ότι αυτό θα φανεί το βράδυ της 24ης. Όταν θα μετρηθούν τα κουκκιά και θα φανεί, ακόμα και αν εκλεγεί ο Χριστόφιας, ότι θα έχει μεγάλες απώλειες από την πλευρά του ΔΗΚΟ, αλλά και της εθνικιστικής πτέρυγας της ΕΔΕΚ.<br />Το μόνο συμπέρασμα που μπορεί να βγει από αυτή την κατάσταση που βιώνουμε τις τελευταίες μέρες είναι πως το τρίπτυχο «πατρίς- θρησκεία-οικογένεια» καλά κρατεί και ας το παίζουμε προοδευτικοί και Ευρωπαίοι. Καλά κρατεί με ευθύνη όλων. Με κύρια ευθύνη της παραδοσιακής δεξιάς, του Κληρίδη και του Αναστασιάδη, που μεγάλωσαν τις νέες γενιές με μίσος απέναντι σε κάθε τι μη ελληνικό –κι ας τρέχουν τα τελευταία χρόνια να το σώσουν. Ευθύνη, πολύ μεγάλη ευθύνη, είχε ο Μακάριος για τον ίδιο ακριβώς λόγο, αλλά και ο διάδοχος του Χρυσόστομος, που θυμόμαστε όλοι τι εθνικιστικές κορώνες έβγαζε- όχι στην ομοσπονδία κλπ- και είχε εκλεγεί με τις ψήφους του ΑΚΕΛ. Ευθύνη έχει ο Χρυσόστομος Β΄ που είπε και το αμίμητο «μπαίνοντας στην Ευρωπαϊκή Ένωση κάνουμε την Ένωση με την Ελλάδα. Κοπιάστε να ανοίξουμε σαμπάνιες...» Ευθύνη έχει και το ΔΗΚΟ που παρέμεινε προσκολλημένο στο τρίπτυχο, ως ένα κόμμα κατάλοιπο του γιωρκατζισμού με μια γαρνιτούρα δημοκρατίας και πατριωτισμού, αλλά και η ΕΔΕΚ με τον Λυσσαρίδη της, ένα ακραίο τουρκοφάγο.<br />Τεράστια όμως είναι και η ευθύνη του ΑΚΕΛ, που ανέχτηκε τα τελευταία χρόνια τους εθνικιστές και αντί να τους κατευνάσει, μεταλλάχτηκε το ίδιο ακολουθώντας την πολιτική τους . Πότε έκαμε σοβαρή παρέμβαση το ΑΚΕΛ για το μίσος που καλλιεργούσαν τόσα χρόνια οι εθνικιστές στα σχολεία; Πότε έκανε σοβαρά ανοίγματα στους Τουρκοκύπριους; Εκτός από συνθήματα, τι άλλο είδαμε τα χρόνια αυτά από το ΑΚΕΛ; Τώρα τι να σώσεις σύντροφε. Τι να σώσεις που το σκότωσες από το 2003 όταν έβγαλες τον Τάσσο και τους κουμπάρους του από το περιθώριο και τους έδωσες τον ρόλο να διαχειρίζονται τις τύχες μας.<br />Ας μην εκπλησσόμαστε λοιπόν για την εθνικιστική έξαρση των τελευταίων ημερών. Ας μην διερωτόμαστε αν θα μπορέσει να προχωρήσει μπροστά αυτός ο τόπος. Ο Τάσσος έφυγε, άλλα άφησε τα παραπούλια του, που δυστυχώς βρίσκονται παντού. Και αυτός ο τόπος δυστυχώς δεν θα ωριμάσει ποτέ. Μάλλον δεν τον θέλει κανείς για τους δικούς του λόγους να ωριμάσει. Καλημέρα σας. Ή μήπως καληνύχτα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5727999645673907179-825505271405549065?l=mmonachus.blogspot.com' alt='' /></div>MonachusX2http://www.blogger.com/profile/00649134703261389315noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5727999645673907179.post-7294134662831469492008-02-18T08:49:00.002+02:002008-02-18T09:08:33.679+02:00<em>"Να με ενημερώνεις,εντάξει;" </em> Ήταν η τελευταία κουβέντα που μου είπε η Ε. μου χτες το απόγευμα, αφού τελικά δεν μπόρεσε να έρτει να ψηφίσει.<br /><br /><em>"Θα σε ενημερώνω"</em> της απάντησα, αλλά ως γνωστόν δεν χρειάστηκε να της στείλω παρά μόνο ένα μήνυμα: Ο ΤΑΣΣΟΣ ΠΑΕΙ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ:-))))) <br /><br />Και τι μου απαντά η πελλή μου: <strong><em>"Eperase dil kasoylidis xristofias? An fkei o defteros enna piasei prwta8lima i omonoia! Mum psifise xristofia... exei p to 2001 na panigirisei o laos..."</em></strong><em><br /><br /><strong>"Θα ψηφίσω ό,τι μου πει η κόρη μου"</em> απαντώ της εγώ, μεθυσμένη που την χαρά μου, την ώρα που εθώρουν τον Νικολάκη, το γιο του παπά του, να κλαίει στο Mega.</strong><br /><br />Και ήρθε καπάκι η απάντησή της, που πάλαι με έβαλε σε μέγα προβληματισμό:<br /><br /><strong><em>"Hope na me paei me to xristofia o tassos epd pale en 8a piame prwta8lima.. exei p ton kairo p esimaxisan p aspri mera dn eidame! Oufou... omonoia laos prwta8lima" </em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5727999645673907179-729413466283146949?l=mmonachus.blogspot.com' alt='' /></div>MonachusX2http://www.blogger.com/profile/00649134703261389315noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5727999645673907179.post-10851201578572700902008-02-14T18:19:00.002+02:002008-02-14T18:36:01.236+02:00Τούτη την περίοδο μας απασχολεί ως οικογένεια το μέλλον της Π. Είναι στην πρώτη λυκείου και πρέπει να αποφασίσει <strong>από τώρα </strong>τι θα κάνει με τη ζωή της έτσι ώστε μέχρι τις 27 Φεβρουαρίου να παραδώσει στο σχολείο την λίστα των μαθημάτων κατεύθυνσης και ενδιαφέροντος που θα την φέρουν πιο κοντά στο μέλλον της. Πριν τρία χρόνια ξαναζήσαμε το ίδιο δράμα ως οικογένεια όταν η Ε. βρισκόταν στην πρώτη λυκείου. Για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε πώς λειτουργεί το σύστημα, πήγαμε σε δύο διαλέξεις που δόθηκαν στο σχολείο, κατεβάσαμε ό,τι διαθέσιμο υλικό υπήρχε στο ίντερνετ, είδαμε καθηγητές, συμβούλους, αντιπροσώπους πανεπιστημίων, συζητήσαμε τις κλίσεις και τις επιλογές της και μετά από πολλή προβληματισμό, η κόρη μας κατέληξε ποιο θα είμαι μέσες άκρες το μέλλον της. Αν στην πορεία μετάνιωνε, tough luck, που λέμε. Ενημερωτικά, για την ώρα κάνει foundation στην Τέχνη, που αυτό την ενδιέφερε και δεν έχει μετανιώσει, ακόμα. Ίδωμεν...<br /><br />Πίσω στην Π. Ξανά μανά τα ίδια. Διαλέξεις στο σχολείο, συναντήσεις με συμβούλους, καθηγητές, αντιπροσώπους πανεπιστημίων, συζητήσεις και πολλά <em>«πες μας τι σου αρέσει, τι θα ήθελες να γίνεις όταν μεγαλώσεις, τι σε ευχαριστεί, τι σου προκαλεί βαρεμάρα, ποιο μάθημα δεν θα ήθελες ποτέ ξανά να διδαχτείς, τι θέλεις να σπουδάσεις, πού θέλεις να σπουδάσεις»</em> και άλλα πιεστικά και αγωνιώδη ερωτήματα που υποβάλλουμε εδώ και μέρες στο παιδί μας, με τη μορφή ανάκρισης. Και το παιδί πελαγωμένο να λέει τη μια έτσι, την άλλη γιουβέτσι, γιατί είναι αδύνατον μια 15χρονη να μπορεί από τώρα να αποφασίσει για ολόκληρη τη μετέπειτα ζωή της. Ανοίγει και ξανανοίγει την λίστα των μαθημάτων κατεύθυνσης, όπως τα αποκαλούν και πηγαίνει στις παραπομπές για να αντιληφθεί περί τίνος πρόκειται. <br /><br />Όπως λειτουργεί το σύστημα, ένας μαθητής της πρώτης λυκείου, πρέπει να αποφασίσει πρώτα ποια μαθήματα θέλει να διδάσκεται στην τρίτη λυκείου και έπειτα να καταλήξει σε αυτά της δευτέρας. Ο λόγος είναι γιατί τα περισσότερα είναι προαπαιτούμενα, άρα αν κάνεις λάθος, δύσκολο έως αδύνατο να το σώσεις. Είναι και ολόκληρη επιστήμη να αντιληφθείς πώς λειτουργεί το Ενιαίο Λύκειο σήμερα. Και ως γνωστόν εδώ και μια 30ετία το σύστημα αλλάζει κάθε 4-5 χρόνια. (Εγώ είμαι της εποχής των ΛΕΜ, να φανταστείτε. Πώς λέμε από τον καιρό του πόλιπιφ;)<br /><br />Η αλήθεια, πάντως, είναι ότι στο υφιστάμενο σύστημα (το οποίο θα αλλάξει ασφαλώς έως το 2010) υπάρχει μια σειρά μαθημάτων που ακούγονται ενδιαφέροντα, τουλάχιστον με βάση την περιγραφή τους. Είναι π.χ. η <strong>επιστήμη περιβάλλοντος</strong>, που περιλαμβάνει βασικές γνώσεις που αφορούν την έννοια της βιόσφαιρας, τον ενεργειακό κύκλο της γης και της υδρόσφαιρας, τους βιομηχημικούς κύκλους της βιόσφαιρας και βασικά στοιχεία κατανόησης του φυσικού κόσμου και της διατήρησης της ζωής. Ένα άλλο ενδιαφέρον μάθημα ακούγεται η <strong>Πολιτική Οικονομία </strong>που ασχολείται με οικονομικά μεγέθη, το βιοτικό επίπεδο, την παγκοσμιοποίηση και άλλα σύγχρονα θέματα. Υπάρχουν φυσικά και τα στάνταρ μαθήματα θετικής, οικονομικής, τεχνολογικής και θεωρητικής κατεύθυνσης με παραλλαγές, που ετοιμάζουν τα παιδιά αποκλειστικά για πρόσβαση στα πανεπιστήμια της Κύπρου και τα ΑΑΕΙ της Ελλάδας. Ανάμεσα όμως στα μαθήματα που γίνονται «για γεμωσιά» είναι και κάποια που ετοιμάζουν τα παιδιά -και ιδιαίτερα τα κορίτσια -να τελιώσουν το σχολείο, να παντρευτούν και να κάνουν οικογένεια. Ναι καλά, διαβάσατε. Μάθημα κατεύθυνσης, παρακαλώ, είναι η <strong>"Οικογενειακή Αγωγή"</strong> Β και Γ Λυκείου, όπου ανάμεσα σε άλλα, τα παιδιά <em>«αποκτούν σωστές στάσεις και δεξιότητες ως μελλοντικοί σύζυγοι και γονείς»</em> ενώ <em>«αποδέχονται τη σημασία του θεσμού του γάμου τη δημιουργία υγιούς οικογένειας στη σύγχρονη κυπριακή πραγματικότητα». </em>Δεν ισοπεδώνω, υποστηρίζοντας ότι τέτοιες γνώσεις και δεξιότητες δεν θα ήταν χρήσιμες, αλλά να προσφέρεται και ως μάθημα, δεν ξέρω ποιος νους το σκέφτηκε. Συναφές είναι και το μάθημα ενδιαφέροντος <strong>«Οικιακή Οικονομία και Βρεφοκομία»</strong> που σκοπός του είναι <em>«να ευαισθητοποιήσει τους μαθητές ως μελλοντικούς γονείς, καλλιεργώντας το σεβασμό προς την οικογένεια». </em><br /><br />Για να μην κολλήσω μόνο στα πιο πάνω που τα αναφέρω γιατί μου (ξανα)έκαναν εντύπωση, σημειώνω ότι υπάρχουν μαθήματα ενδιαφέροντος με πραγματικό ενδιαφέρον, όπως είναι η ψυχολογία, η κοινωνιολογία, το θέατρο, η φωτογραφία και άλλα.<br /><br />Αλλά, πάντα υπάρχει ένα αλλά. Αν η Π. αποφασίσει με βάσει <strong>τι νομίζει πως θέλει να γίνει όταν θα μεγαλώσει </strong>και επιλέξει (συμφεροντολογικά) να πάρει μαθήματα που θα της δώσουν ένα καλό βαθμό απολυτηρίου (γιατί μόνο αυτό είναι το ζητούμενο για τους μαθητές που θέλουν να σπουδάσουν σε χώρες που απαιτούνται άλλου είδους εξετάσεις) μπορεί να βρεθεί ενώπιον αρνητικών εκπλήξεων. Αν για παράδειγμα επιλέξει γαλλικά, εάν δεν το επιλέξουν άλλοι 15 μαθητές από το λύκειο της, θα ψάχνει είτε να κάνει μετεγγραφή σε λύκειο που το προσφέρουν είτε να επιλέξει μάθημα για να αντικαταστήσει την αρχική της επιλογή. Αν αυτό συμβεί και σε δεύτερο μάθημα, τρέχα γύρευε. Μπορεί να καταλήξει χωρίς να το θέλει με «Οικογενειακή Αγωγή» ή με "δακτυλογραφία"...<br />Ένα μπάχαλο, με άλλα λόγια και άντε να βγάλεις άκρη, κύριοι ιθύνοντες της Παιδείας μας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5727999645673907179-1085120157857270090?l=mmonachus.blogspot.com' alt='' /></div>MonachusX2http://www.blogger.com/profile/00649134703261389315noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5727999645673907179.post-28657483159333498162008-02-09T17:20:00.000+02:002008-02-09T17:33:17.882+02:00<strong>Μια βδομάδα πριν τις εκλογές και δεν έχω ακόμα αποφασίσει ποιον ανάμεσα στους Χριστόφια και Κασουλίδη θα ψηφίσω. Παίζω μέσα στο μυαλό μου διάφορα σενάρια και προσπαθώ να βγάλω μιαν άκρη.</strong> <br /><br /><strong>Σενάριο πρώτο:</strong> Αν ψηφίσω στον πρώτο γύρο Κασουλίδη και περάσει ο Κασουλίδης με τον Τάσσο, το ΑΚΕΛ με την ουρά στα σκέλια θα κάνει «μέτωπο» με ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ και ΕΥΡΩΚΟ και θάχουμε ακόμα μια πενταετία τον Τάσσο. Εφιαλτικό μεν, αλλά στέκει.<br /><br /><strong>Σενάριο δεύτερο:</strong> Αν ψηφίσω Κασουλίδη στον πρώτο γύρο και περάσει Κασουλίδης- Χριστόφιας, ο Τάσσος θα πάθει μεγάλη ήττα και θα το χαρώ πολύ, αλλά πριν πάει να εξαφανιστεί στην Στράκκα, θα μετρήσει ποιος θα του δώσει τα καλύτερα ανταλλάγματα και θα πάει μαζί του. Σε αυτή την περίπτωση, προσωπικά θα ψηφίσω τον... άλλο (αυτόν δηλαδή που δεν θα δώσει ανταλλάγματα) αλλά που θα ηττηθεί. Και πάλι όμως θα έχουμε τα τσιράκια του Τάσσου να μας κυβερνούν.<br /><br /><strong>Σενάριο τρίτο:</strong> Αν ψηφίσω Χριστόφια και περάσει με τον Κασουλίδη, θα έχουμε ακριβώς το ίδιο σενάριο με το πιο πάνω. Η οκκά τετρακόσια.<br /><br /><strong>Σενάριο τέταρτο:</strong> Αν ψηφίσω Χριστόφια και περάσει με τον Τάσσο, ο Αναστασιάδης που τα τελευταία χρόνια απέδειξε ότι είναι μάγκας, θα καλέσει τους δικούς του να ψηφίσουν Χριστόφια. Οι περισσότεροι από τους μισούς θα τον... γράψουν κανονικά και θα ψηφίσουν «εθνοπρεπώς», δηλαδή Τάσσο. Σε αυτό το σενάριο παραμένει μια αμυδρή ελπίδα να παιχτεί η προεδρία ως την τελευταία ψήφο. <strong>Σε αυτή την περίπτωση ελπίζω αυτή η τελευταία ψήφος να είναι η δική μου.</strong> <strong>Και θα είμαι πολύ ευτυχής να πάρει ο Τάσσος 49.999%.</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5727999645673907179-2865748315933349816?l=mmonachus.blogspot.com' alt='' /></div>MonachusX2http://www.blogger.com/profile/00649134703261389315noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5727999645673907179.post-76447527794243058152008-01-31T08:55:00.000+02:002008-01-31T09:02:06.158+02:00<div align="left"><span style="font-family:courier new;color:#000000;"><strong>Δεν είδα κάτι που δεν γνώριζα, που δεν είχα ζήσει. Αλλά τα είδα μαζεμένα, τέσσερα χρόνια μετά και εξοργίστηκα. <span style="font-size:130%;">Ακόμα μια φορά.</span> Το <span style="font-size:130%;">«Δηλητήριο»,</span> το ντοκυμαντέρ του Μακάριου Δρουσιώτη, πρέπει να το δούν όλοι ξανά και ξανά. Και <span style="font-size:130%;">πολιτικοί- πρωταγωνιστές</span> και <span style="font-size:130%;">πολίτες-θεατές</span>.</strong></span></div><div align="left"><span style="font-family:courier new;color:#000000;"><strong></strong></span> </div><div align="left"><span style="font-family:courier new;"><strong><span style="color:#000000;">Να ξυπνήσουμε από τον λήθαργο της πλασματικής καλοπέρασης -ξέρετε, τα αυτοκινητάκια μας, τα σπιτάκια μας, τα εξοχικάκια μας - και να θυμηθούμε πώς μας κατάντησαν.Πώς μας οδήγησαν μεθοδικά στα αδιέξοδα.Πώς μας έκλεισαν τις πόρτες μιας ενωμένης χώρας. Πώς μας ξεχώρισαν εμάς από δώ,τους Τουρκοκύπριους από την άλλη. Πώς μας ευνούχησαν.Πώς μας έκαναν να μην βλέπουμε μπροστά μας. Να μην έχουμε προοπτική. Ούτε εμείς ούτε πολύ περισσότερο τα παιδιά μας.<br /></span></div></strong></span><div align="left"><span style="font-family:courier new;color:#000000;"><strong>Το «Δηλητήριο» απογυμνώνει την πολιτική του <span style="font-size:130%;">Τάσσου,</span>καταγράφει τις ευθυνόφοβες επιλογές του <span style="font-size:130%;">Χριστόφια</span>,γελοιοποιείτον <span style="font-size:130%;">Αρχιεπίσκοπο</span>. Μόνο που αυτοί κάποια στιγμή θα φύγουν και θα τους κρίνει, όπως συνηθίζουμε να λέμε, η Ιστορία. Η δική μας η γενιά και οι νεώτερες θα είμαστε εδώ. Εμάς ποιος θα μας κρίνει που τους ανεχόμαστε;<br /> </strong></span></div><div align="left"><span style="font-family:courier new;color:#000000;"><strong>*Διάβασα σήμερα στον Πολίτη, ότι εκτός από τις προβολές που ήδη έγιναν, το «Δηλητήριο» θα δοθεί δωρεάν με την εφημερίδα της Κυριακής. </strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5727999645673907179-7644752779424305815?l=mmonachus.blogspot.com' alt='' /></div>MonachusX2http://www.blogger.com/profile/00649134703261389315noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-5727999645673907179.post-82660017485042036072008-01-25T16:52:00.000+02:002008-01-25T16:55:48.882+02:00Το βράδυ της Πέμπτης είχα δύο τηλεοπτικές επιλογές. Να κάτσω να δω το debate των αρχηγών, ως πολιτικοποιημένο άτομο που είμαι - άνκαι μη πεισμένο από κανένα υποψήφιο ακόμα - το οποίο προσφερόταν το ένα σε συσκευασία των πέντε (καναλιών) ή να απολαύσω από τη συνδρομητική ένα καινούριο επεισόδιο των Desperate Housewives που αν και αμερικανιά είναι και πιο κοντά στον κόσμο μου (Κρίση Μέσης Ηλικίας, να μην ξεχνιόμαστε).<br />Αποφάσισα να τα συνδυάσω. Να δω λίγο την έναρξη του πολυδιαφημισμένου debate των διεκδικητών του τίτλου, να δεσμεύσω τον σύζυγο ότι θα κρατάει σημειώσεις (αν δεν τον πάρει στο μεταξύ ο ύπνος) να πεταχτώ πάνω να δω μαζί με την κόρη μου το αγαπημένο μου σίριαλ και να επιστρέψω να πάρω την τελική γεύση από την κυπριακή προεκλογική πραγματικότητα. Φοβερός συνδυασμός. Μαζοχιστικός συνδυασμός, αλλά τα θέλει ο κώλος μου.<br />Είδα λοιπόν στην έναρξη, τους πέντε δημοσιογράφους ρομποτάκια στο καθήκον, με έτοιμες και (μερικώς) συνεννοημένες με τα επιτελεία ερωτήσεις - και δεν θέλω αντιρρήσεις επί τούτου, τυγχάνει να γνωρίζω κάτι τις - και τρεις υποψήφιους, να θέλει ο ένας να «ακκάσει» τον άλλο στον λαιμό, με πιο πολύ την εν λόγω επιθυμία να είναι γραμμένη στο μέτωπο του Τάσσου, που με ύφος «πού με κατάντησες ρε σκατοΧριστόφκια να είμαι δαμαί μαζί με σας, που σας υποτιμώ τζαι τους δημοσιογράφους που ανακατσιώ» πήρε πρώτος τον λόγο χωρίς ούτε ένα «γειάσας τζαι καλώστους», λες και όλοι οι παρόντες τού χρωστούσαν. Ακολούθησε το παιδί του λαού, προσηνής και καλοκάγαθος, να τρώει τα πρώτα 180 δευτερόλεπτα στις χαιρετούρες- αν μη τι άλλο έδειξε μια ευγένεια και καλούς τρόπους που του έμαθε η κυρία Αννού- και συνέχισε το βουτυρόπαιδο, το λευκωσιατούδι με τα δικά του, τα ευρωπαϊκά, που στην συνέχεια έδειξε να μην πολυκατέχει, γιατί προφανώς εκεί που σουλατσάρει στας Ευρώπας, δεν κυκλοφορούν άστεγοι, παρά μόνο του σιναφιού του κύριοι. Αυτή ήταν πρώτη εικόνα που πήρα από τους υποψηφίους και ήταν αρκούντως απογοητευτική.<br />Απογοητευτικότεροι, όμως ήταν οι δημοσιογραφικοί αστέρες, με ελαφρώς διασωζόμενο τον Βίκτωρα, λόγω εμπειρίας, με τον Πάρη να κρατά -τάχα μου- ίσες αποστάσεις και να ρωτά τα ίδια τους διαγωνιζόμενους- η αντικειμενικότητα του ΡΙΚ, βλέπετε, τρομάρα τους- με τους Νικήτα και Πομηλορίδη να είναι ούτε κρύο ούτε βράστη και τη μοναδική κυρία της παρέας να κάνει πασούδες στον Χριστόφια και να είναι προσβλητική με τον Κασουλίδη. Αυτό ήταν όλο. Το μόνο που κατάφερα ήταν να χάσω τα πρώτα λεπτά των Desperate Housewives με των οποίων τις ανησυχίες, τις ανασφάλειες, τα αδιέξοδα πυκνά-συχνά συμπάσχω και ταυτίζομαι. Και αφού ανακουφίστηκα που επιτέλους ο Μάικ ανακάλυψε την Σούζαν στο δάσος και έζησαν αυτοί καλά και εμείς τα ίδια, επέστρεψα στο debate για την συνέχεια.<br />«Πού είχαμε μείνει;» ρωτώ τον δικό μου, που επιχειρώντας κι αυτός να πειστεί και να πιαστεί από κάπου δεν έχασε δευτερόλεπτο από την συζήτηση, πλην όμως δεν ήταν σε θέση να απαντήσει με ακρίβεια την ερώτησή μου. Μη παίρνοντας απάντηση, έμεινα να δω την συνέχεια. Κάτι θα καταλάβαινα.<br />Τ ι τάθελα όμως. Ο καναπές δεν με βολεύει, έπρεπε να απλώσω τα κουλά μου πάνω στα κουλά του δικού μου και έτσι όπως ήμουν στριμωγμένη, βρέθηκα μέσα σε ένα πυκνό δάσος με πανύψηλα δέντρα. Κοίταζα ψηλά να δω τον ήλιο, μια ηλιακτίδα, ρε αδερφέ να προσδιορίσω τον χρόνο, να δω αν είναι μέρα ή αν νύκτωσε βαθειά. Τίποτα. Πουθενά ήλιος, παρόλο που ήμουν σίγουρη ότι ήταν μέρα. Συνέχιζα να κοιτάζω ψηλά και έντρομη διαπίστωσα ότι στην κορυφή των δέντρων δεν βρίσκονταν κλαδιά, αλλά κάλπες. Σιδερένια κουτιά, αντί πράσινες φυλλωσιές. «Τι στο καλό», σκέφτηκα, «ποιος ηλίθιος έβαλε τις κάλπες εκεί πάνω. Είναι και ψηλά, γαμώτο, πώς θα ανεβεί εκεί πάνω ένα ολόκληρο εκλογικό σώμα να ρίξει τη δημοκρατική του ψήφο». Με έπιασε απελπισία, απόγνωση, κρύος ιδρώτας με έλουζε μόνο που σκεφτόμουν το ύψος και έχω και υψοφοβία. Αμ’ το άλλο πού το βάζετε. Ήμουν μόνη μου μέσα στο δάσος. Δεν είχε ψυχή. Κανείς δεν είχε ακόμα εμφανιστεί και ήταν πολλές οι χιλιάδες που έπρεπε να βρίσκονταν εκεί. Δεν έβλεπα κανένα. Μόνο κάτι ήχους άκουγα σαν αντίλαλους. Δεν μπορούσα να προσδιορίσω από πού έρχονταν. Τρόμος. Τίποτε άλλο. Αποφάσισα να ξορκίσω τον φόβο που ένιωθα, όπως τότε που ήμουν παιδί, με ύπνο. Να κοιμηθώ έλεγα, να μην σκέφτομαι και να μην φοβάμαι. Ξάπλωσα το έρμο κάτω από ένα κορμό, με κίνδυνο να πέσει στο κεφάλι μου καμμιά κάλπη, μπας και περάσει το κακό. Μπας και εμφανιστεί κανένα πλάσμα και κατεβάσει τις κάλπες από κεί πάνω, να ψηφίσω κι εγώ και να πάω σπίτι μου, στην ασφάλεια του καναπέ μου. Πήρα ένα χάρτη, δεν ξέρω πώς βρέθηκε στα χέρια μου, φορούσακαι ένα πράσινο μπουφάν, που πάλι διερωτήθηκα πού το βρήκα- δεν θα αγόραζα ποτέ πράσινο μπουφάν, άνκαι ανήκω στον πράσινο λαό- και ως μια ευρωπαία άστεγη, με πήρε ο ύπνος στο δάσος.<br />Όλο και κάποιος ακαταμάχητος Μάικ θα με ξυπνούσε και θα με έπαιρνε αγκαλιά, να μου έλεγε ότι αυτό ήταν που ήθελε τόσο καιρό να κάνει και να με φιλούσε εκεί κάτω από το δέντρο, στη μέση του αφιλόξενου δάσους. Όνειρα... Κανένας Μάικ... Όταν ξύπνησα είδα μπροστά τους τρεις διεκδικητές να με αρπάζουν από τον λαιμό και να ρωτούν επίμονα: «Σε έπεισα; Ε, σε έπεισα; Τι λες, σε έπεισα;» Εγώ προσπαθούσα να ξεφύγω, είχα και στραμπουληγμένο το πόδι και ο Μάικ, είπαμε, άφαντος. Απελπισία. Ήθελα να πεθάνω, εκείνη την στιγμή. Μόνο να δραπετεύσω από τα χέρια τους, τίποτα άλλο στη ζωή μου.<br />Μέχρι που ακούστηκε από το βάθος μια γνώριμη φωνή, μια φωνή που με πλημμυρίζει ασφάλεια, να μου λέει γλυκά: «Έλα, πάμε να ξαπλώσουμε. Τέλειωσαν.»<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5727999645673907179-8266001748504203607?l=mmonachus.blogspot.com' alt='' /></div>MonachusX2http://www.blogger.com/profile/00649134703261389315noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5727999645673907179.post-6094453673107825402008-01-13T12:04:00.000+02:002008-01-13T12:12:24.592+02:00Μόλις το είδα το περιποιημένο πλακάτ του τύπου που απευθυνόταν στην Χίλαρι, είπα, <em>«α τον μαλάκα!»,</em> αλλά αμέσως μετά τον παρέλαβε η κ. Κλίντον, για να βάλει τα πράγματα στην θέση τους και να πάρει πίσω την προσβολή που έκανε μέσα στον χώρο της εκδήλωσής της ο εν λόγω σεξιστής. Ομολογώ πως για μια στιγμή ανακουφίστηκα (λόγω πρότερου φεμινιστικού βίου) από την οργισμένη αντίδραση της υποψήφιας για το χρίσμα των Δημοκρατικών, αλλά, τι να σας κάνω που είμαι και λίγο πονηρή και είδα πίσω από το πλακάτ “IRON MY SHIRT” <em>(επί το κυπριακότερον: άτε έσσω σου να τυλίξεις κουπέπια)</em> την ίδια την Χίλαρι Κλίντον και την ανάγκη της να δώσει χρώμα στο προεκλογικό της show. Μπορεί να ήταν και η ψευτοκλαμούρα που έριξε μετά <em>(και τι μου θύμισε, τι μου θύμισε...)</em> μπορεί να ήταν και η ήττα της που προηγήθηκε, δεν άργησε να περάσει από το μυαλό μου ότι το όλο concept ήταν σκηνοθετημένο κατ’ευθείαν από το Χόλιγουντ. Οι υποψίες μου δε, ενισχύθηκαν όταν η πρώην πρώτη απατημένη κυρία των ΗΠΑ, πήρε κεφάλι από τον «μαύρο» στην επόμενη εκλογική τους αναμέτρηση, κάτι που φάνηκε και από τις δημοσκοπήσεις που ακολούθησαν.<br />Λοιπόν, από την Χίλαρι και γενικότερα από το αμερικάνικο σκηνικό πρέπει να πάρουν ιδέες και οι δικοί μας. Εκτός από το κλάμα του πρώτου διδάξαντα (you know who) καλό είναι να επιστρατεύσουν από κανένα δυο προβοκάτορες στις προεκλογικές τους συγκεντρώσεις, να έχουν και τις κάμερες από κοντά για να απαθανατίσουν το «αίσχος» και να είναι γραμμένη και περιποιημένη η απάντηση που θα του δώσουν. Να δείτε πόσο θα ανεβούν τα ποσοστά. Αφού όλοι το ξέρουμε, κατά βάθος είμαστε αμερικανάκια...<br /><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=jsocCWiLh3s">http://www.youtube.com/watch?v=jsocCWiLh3s</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5727999645673907179-609445367310782540?l=mmonachus.blogspot.com' alt='' /></div>MonachusX2http://www.blogger.com/profile/00649134703261389315noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5727999645673907179.post-90287693219800498052008-01-07T17:40:00.000+02:002008-01-07T17:44:02.314+02:00<span style="color:#000000;"><span style="font-family:courier new;"><span style="font-size:130%;">«Αυτός ο άνθρωπος, αυτός...</span> Είναι ο άλλος μου εαυτός...» τραγουδούσε η Τζένη Βάνου. Ή μήπως ήταν η Πόλυ Πάνου, δεν ξέρω ακριβώς, θα σας γελάσω. Αυτό που ξέρω ακριβώς είναι πως κι εσείς γελάτε (έστω κάποιοι από εσάς) όπως κι εγώ, αλλά και το παρδαλό κατσίκι, με την πληρωμένη πολιτική διαφήμιση <span style="font-size:130%;">«αυτός ο άνθρωπος, αυτός».</span> Μιλούμε για πολύ σπουδαίο τηλεοπτικό μήνυμα. Για είμαι όμως ακόμα πιο ακριβής, δεν είναι μόνο για γέλια η συγκεκριμένη διαφήμιση του απερχόμενου. Είναι κυρίως για κλάματα. Είναι τρομοκρατική επίθεση.<br />Τι μας θυμίζει, αλήθεια... Πρώτον, μας θυμίζει την ΕΟΚΑ και τον ρόλο που έπαιξε τα χρόνια εκείνα, <span style="font-size:130%;">αυτός ο άνθρωπος.</span> Δεύτερον, μας θυμίζει την τρομοκρατία που ασκήθηκε σε βάρος όσων ήθελαν λύση την εποχή του δημοψηφίσματος και το τι έλεγε και πώς το έλεγε, <span style="font-size:130%;">αυτός ο άνθρωπος.</span> Τρίτον, μας θυμίζει την πενταετία του τίποτε που έκανε <span style="font-size:130%;">αυτός ο άνθρωπος</span>. Και τέταρτον, μας φοϊτσιάζει ότι μπορεί και να ξαναέχουμε πρόεδρο <span style="font-size:130%;">αυτόν τον άνθρωπο</span>... </span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5727999645673907179-9028769321980049805?l=mmonachus.blogspot.com' alt='' /></div>MonachusX2http://www.blogger.com/profile/00649134703261389315noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-5727999645673907179.post-51856257784466213152008-01-06T12:10:00.000+02:002008-01-06T12:17:03.507+02:00Μόλις επέστρεψα από αεροδρόμιο Λάρνακας και είμαι ακόμα έξαλλη με την κατάσταση που αντιμετώπισα. Εφτά και τριάντα το πρωί, να γίνεται το αδιαχώρητο από τα αυτοκίνητα έξω από το ράουντ αμπάουτ του αεροδρομίου. Τριάντα λεπτά μετά να καταφέρνουμε να μπούμε στο (σχεδόν άδειο) πάρκινγκ. Η καθυστέρηση στο να προχωρήσουν τα αυτοκίνητα οφειλόταν, όπως διαπιστώσαμε, στο γεγονός ότι οι παραπάνω ήθελαν να σταματήσουν μπροστά από την πόρτα του αεροδρομίου, να αφήσουν επιβάτες και αποσκευές και να παρκάρουν έξω, για να γλιτώσουν τα 4 ευρώ. Αυτό όμως ήταν το λιγότερο. Αφού καταφέραμε να μπούμε στον χώρο, μια τεράστια έκπληξη μας περίμενε. Ένα απίστευτο χάος, όλος ο χώρος κατελειμμένος από κόσμο που προσπαθούσε να καταλάβει πού έπρεπε να σταθεί για το check in. Από τα 40- 50 desks, λειτουργούσε μόλις ένα για all flights των κυπριακών αερογραμμών, τρία για Θεσσαλονίκη, ένα για Αθήνα, ένα για Άμστερνταμ και τρία για Business class. Όλα τα άλλα κλειστά. Πανικός. Καμμιά τάξη, κανένας να μην ξέρει πού είναι η ουρά του, άλλοι να μπαίνουν από το πλευρό, άλλοι να σπρώχνουν με τα καροτσάκια, μανάδες να φωνάζουν «έλα ποδά, λαλώ σου», μπαμπάδες να φωνάζουν «στάθουν δαμαί τζαι ούσσου», φοιτητές και φοιτήτριες να αγχώνονται ότι θα χάσουν τις πτήσεις τους. Μια τριτοκοσμική κατάσταση και κανείς να μην αναλαμβάνει ευθύνη. Επιπλέον να μπαίνουν έξυπνοι/μιλημένοι/γνωστοί/υπαλλήλοι κυπριακών αερογραμμών και λοιποί συνήθεις ύποπτοι από τα πλάγια, να κάνουν check in σε μερικά λεπτά και οι μαλάκες να περιμένουν. Να περιμένουν, να περιμένουν, να περιμένουν και οι ελάχιστοι υπάλληλοι -σαν προσωπικό ασφαλείας ήταν- να μιλούν στα τηλέφωνα, να αντιμετωπίζουν τον κόσμο λες και τους χρωστούσε, να δείχνουν τόσο αδιάφοροι όσο και οι απόντες μάστροι τους. Οι οποίοι μάστροι ήταν προφανώς εξαφανισμένοι πίσω στα γραφεία. Δεν χρειαζόταν και πολύ ο εκνευρισμός να ανάψει κόκκινα λαμπάκια. Τόσο που δεν άργησαν τα σπρωξίματα, τα «ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε», τα «κρατάτε με τζαι εννά τον δέρω» και οι γνωστές κυπριακές συμπεριφορές, αποτέλεσμα ανοργανωσιάς, ανικανότητας, ανευθυνότητας, καφροσύνης, όχι του κόσμου, αλλά αυτών που υποτίθεται έχουν τον έλεγχο. Κάποιοι πρόλαβαν να κάνουν check in την ώρα που κανονικά έφευγε η πτήση τους. Άλλοι κανένα μισάωρο αργότερα και οι υπόλοιποι πιθανόν να περιμένουν ακόμα. Όπως αντιλαμβάνεστε, όλες οι πτήσεις των Κυπριακών Αερογραμμών της Κυριακής 6 του Γενάρη, έφυγαν ή θα φύγουν με καθυστέρηση μιας και πλέον ώρας. Αυτό βέβαια, δεν συνέβη για πρώτη φορά. Ούτε για τελευταία. Γιατί, η ακριβοπληρωμένη Hermes και οι ακριβοπληρωμένες Κυπριακές Αερογραμμές κάνουν πάρτι στην πλάτη μας και εμείς οι μαλάκες δεν έχουμε άλλη επιλογή, παρά να βαράμε παλαμάκια. Ως πότε αλήθεια;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5727999645673907179-5185625778446621315?l=mmonachus.blogspot.com' alt='' /></div>MonachusX2http://www.blogger.com/profile/00649134703261389315noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5727999645673907179.post-44003622407836065912008-01-05T10:03:00.000+02:002008-01-05T10:08:48.058+02:00Μόλις πέντε μέρες μετρούμε σήμερα από τον καινούριο χρόνο κι όμως προλάβαμε ως λαός να δείξουμε το νου μας στο νεαρό 2008.<br /><br /><span style="font-size:130%;">Κυπριακή γελοιότητα νάμπερ ουάν:</span> Μεσάνυχτα παρακάτι λεπτά πριν την θριαμβευτική εισαγωγή του νέου χρόνου και του νέου νομίσματος. Στο υπουργείο Οικονομικών όλα είναι έτοιμα για την (προεκλογική) φιέστα του Τάσσου. Λίγο πριν, ο Τάσσος έκανε ανάληψη ευρώ από ΑΤΜ και είδαμε την σκηνή που τα ανέμιζε (μεγάλο κατόρθωμα) υπό τις επευφημίες του πλήθους από κάτω.<br /><br /><span style="font-size:130%;">Κυπριακή γελοιότητα νάμπερ ττου:</span> Η σκηνή από τον χώρο του υπουργείου παρουσίαζε εκνευρισμένους κυρίους μέσα στις κουστουμιές τους –εκνευρισμένοι γιατί αναγκάστηκαν να χάσουν τη ρεβεγιόν και το χαρτί που θα ακολουθούσε, για να αποτελέσουν τους θεατές του Τάσσου στην προεκλογική του φιέστα. Στο ίδιο τέμπο, του εκνευρισμού, και οι κυρίες τους. Δεν φτάνει που έβγαλαν τα πόδια τους φουσκάλες πάνω-κάτω στη Στασικράτους και ψηλά στην Μακαρίου για να βρουν το κατάλληλο outfit για τη ρεβεγιόν για το οποίο πλήρωσαν μερικές εκατοντάδες λίρες (και όχι ευρώ) έπρεπε να το κρύψουν μέσα στα χοντρά παλτά και τις μινκ για να προστατευτούν από το κρύο εδώ που τις έφερε αυτός (όπου αυτός- σύζυγος, αυλικός του Τάσσου).<br /><br /><span style="font-size:130%;">Κυπριακή γελοιότητα νάμπερ θρι:</span> Λίγα μέτρα πιο κάτω, στην πλατεία Ελευθερίας η δήμαρχος οργάνωνε την καθιερωμένη γιορτή για την ελευση του νεου χρόνου. Εκεί που περίμενε ότι θα γινόταν παράλληλα στον ίδιο χώρο και η φιέστα για το ευρώ, έμαθε την τελευταία στιγμή ότι αποφάσισαν να την σνόμπαρουν επιδεικτικά, πρώτον γιατί κοτζάμ πρόεδρος δεν ήθελε να μιλήσει ενώπιον μεθυσμένων αλλοδαπών και δεύτερον δεν ήθελε να βρίσκεται στον ίδιο χώρο με την αριστερή (διάβαζε ναιναίκα) δήμαρχο.<br /><br /><span style="font-size:130%;">Κυπριακή γελοιότητα νάμπερ φορ:</span> Ξημερώματα πρωτοχρονιάς, αντί να χαλαρώνουν στον καναπέ τους ή να κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου, Κύπριοι πολίτες στέκονταν στις ουρές για να αλλάξουν τις λίρες σε ευρώ. Λες και αν πήγαιναν την επομένη, τα ευρώ θα είχαν κάνει φτερά. Και καλά ο κόσμος, δεν διάθετει τον ανάλογο νου, αυτοί που τον καθοδηγούν γιατί δεν του εξήγησαν ότι ευρωπαίος δεν γίνεσαι μόνο αν στο πορτοφόλι σου διαθέτεις ευρώ.<br /><br /><span style="font-size:130%;">Κυπριακή γελοιότητα νάμπερ φάιβ:</span> Δαιμόνιοι ρεπόρτερ σταματούν τον κόσμο στους δρόμους, τον διακόπτουν από τον καφέ και τον στριμώχνουν στα καταστήματα για να δηλώσει πώς αισθάνεται τώρα που συναλλάσσεται με ευρώ. Μιλάμε για πολύ βαθυστόχαστες ερωτήσεις και άλλο τόσο βαθυστόχαστες απαντήσεις. «Εγιώ κουμπάρε, μόνο την λίρα ηξέρω...»<br /><br /><span style="font-size:130%;">Κυπριακή γελοιότητα νάμπερ σιξ:</span> Η λίρα είναι αποικιοκρατικό κατάλοιπο, απεφάνθη αρθρογράφος εφημερίδας, προσθέτοντας το πλέον ατράνταχτο επιχείρημα της προεκλογικής περιόδου, προς όφελος του απερχόμενου προέδρου: Είδατε ο Τάσσος κάνει ξου στους Εγγλέζους;<br /><br /><span style="font-size:130%;">Κυπριακή γελοιότητα νάμπερ σέβεν:</span> Η πόλη της Λάρνακας γιορτάζει 4000 χρόνια ιστορίας. Όχι ένα και δυο. Και φέρνει τη Βίσση (που δεν μπορεί να τραγουδήσει και να τα αρπάξει στην Ελλάδα) για να δώσει συναυλία την Πρωτοχρονιά στην πόλη της. Η Αννούλα μας, με απόφαση του αριστερού δημάρχου της Λάρνακας, κάνει την αρπαχτή της και εισπράττει 200 χιλιάδες αρχαίες λιρίτσες τραγουδώντας 4000 χρόνια ιστορίας από νάυλον. (Ακόμα τρίζουν τα κόκκαλα του Ζήνωνα).<br /><br /><span style="font-size:130%;">Κυπριακή γελοιότητα νάμπερ έιτ:</span> Ο υπουργός Παιδείας εξαγγέλει 46 αλλαγές για την Παιδεία, 43 μέρες πριν πάει σπίτι του. Ούτε μια την ημέρα δεν θα προλάβει να κάνει, ο έρμος. Και καλά κύριε Άκη μας, τόσο καιρό πού ήσασταν;<br /><br /><span style="font-size:130%;">Κυπριακή γελοιότητα νάμπερ νάιν:</span> «Στο κυνήγι του παράνομου τζόγου η Αστυνομία - Κατάσχεσε 34 υπολογιστές» γράφει ο Τύπος. Ουάου, μιλούμε για τεράστιο κτύπημα στην παρανομία. Τα φρουτάκια που έκαναν φτερά από την αστυνομία Πάφου, τα βρήκαν;<br /><br /><span style="font-size:130%;">Κυπριακή γελοιότητα νάμπερ ττεν έως ττου θάουζαντ έιτ:</span> Εδώ θάμαστε ζωή νάχουμε. Δεν θα χαθούμε. Όπως δεν θα χαθούν και οι γελοίοι που μας γυροφέρνουν.<br /><br /><span style="font-size:130%;">ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ! </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5727999645673907179-4400362240783606591?l=mmonachus.blogspot.com' alt='' /></div>MonachusX2http://www.blogger.com/profile/00649134703261389315noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5727999645673907179.post-49076292597492500502007-12-26T09:35:00.000+02:002007-12-26T09:47:03.114+02:00<span style="font-family:lucida grande;color:#333333;">Η Ε. μου ενηλικιώθηκε. Έκλεισε τα 18 και εκτός από το ότι δεν θα τρώει πλέον πόρτα στα κλαμπς στην Αγγλία, ψηφίζει κιόλας. Όχι ότι την τρώει ιδιαίτερα. Το βλέπει απλά ως ακόμα μια καλή ευκαρία να(ξανα) έρθει Κύπρο. Αν ως τις 2 του Γενάρη καταφέρει να ξυπνήσει μια μέρα πριν το μεσημέρι και αν ανακαλύψουμε πού στο καλό είναι αυτός ο κοινοτάρχης (μουκτάρης) που θα πιστοποιήσει, λέει, ότι είναι σωστή η διεύθυνσή μας (λες και αυτός ξέρει καλύτερα από μας την καινούρια γειτονιά του Στροβόλου) θα βγάλει και εκλογικό βιβλιάριο. </span><br /><span style="font-family:lucida grande;color:#333333;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;color:#333333;">Το επόμενο βήμα είναι να την ανακαλύψει κάποιο από τα επιτελεία των υποψηφίων και να την βάλει στην λίστα αυτών που θα φέρουν με αεροπλάνα και βαπόρια για να αναδείξουν τον επόμενο πρόεδρο της Δημοκρατίας. Πολύ κυπριακό δεν ακούγεται, το κόνσεπτ;<br /><br /></span><span style="font-family:lucida grande;color:#333333;"></span><span style="font-family:lucida grande;color:#333333;">Και φτάνουμε στο ψητό. Ποιος θα τη φέρει; Και ποιον θα ψηφίσει; Έλα μου ντε; Ποιον;<br /></span><br /><span style="font-family:lucida grande;color:#333333;">Η ερώτηση του τίτλου δεν είναι καθόλου ρητορική. Είναι ερώτηση κρίσεως που έμεινε όμως να αιωρείται στο κενό μόλις μου την επέβαλε. Μού θύμισε ότι είμαι άλλη μια φορά σε αδιέξοδο και δεν είμαι καθόλου σε θέση να της απαντήσω ώστε να την «καθοδηγήσω» μέχρι την κάλπη. Μου θύμισε πόσο αλλάξαν οι καιροί και πως ζούμε σε μια άλλη πραγματικότητα πολύ διαφορετική από την πραγματικότητα της δικής μου γενιάς. Όταν εγώ ψήφιζα για πρώτη φορά, ήταν βουλευτικές οι εκλογές και δεν υπήρχαν καθόλου διλήμματα. Ήμουν τάχα μου συνειδητοποιημένη (διάβαζε κομματικοποιημένη, άλλως προβατάκι) και δεν υπήρχε περίπτωση να υποβάλω ανάλογο ερώτημα στους δικούς μου γονείς. Θα ήταν απλώς ιεροσυλία. Ήταν η εποχή που ανήκα στο κοπάδι και που αισθανόμουν μάλιστα και πολύ καλά, τρομάρα μου. Είχα έρθει στην Κύπρο και έδωσα την ιερή μου ψήφο για πρώτη ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ φορά στο κόμμα που σε εκείνες τις εκλογές έπεσαν δραματικά τα ποσοστά του και άρχισε να αναπτύσσεται ο σπόρος της αμφισβήτησης, που λίγο αργότερα με επηρέασε σε βαθμό που άρχισα να διερωτώμαι κατά πόσο θα έπρεπε να παραμείνω στην στάνη ή να την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια. Επέλεξα το δεύτερο. Και την έκανα. Είχα πια ενηλικιωθεί και ήμουν σε θέση να ψηφίζω διαφορετικά από τον παπά μου. Και ήταν μεγάλη απελευθέρωση.<br /><br /></span><span style="font-family:lucida grande;color:#333333;"></span><span style="font-family:lucida grande;color:#333333;">Πίσω στην Ε. Όταν λοιπόν μου υπέβαλε την ερώτηση, δεν απάντησα μόνο επειδή θέλω μόνη της να αποφασίσει, αλλά και επειδή ούτε έχω πειστεί. Θέλω να είμαι ειλικρινής: Αν ήμουν πεισμένη, μια απάντηση θα της έδινα. Θα της έλεγα «εγώ θα ψηφίσω αυτόν, αν θέλεις ψήφισ’τον και εσύ». Αλλά δεν έχω δικαίωμα να πω σε 18χρονη τι θα κάμει στις εκλογές, όταν ξέρω πολύ καλά ότι κανείς από τους υποψηφίους δεν μπορεί να ανοίξει τους δικούς της δρόμους για το μέλλον. Συναισθηματικά, θα της έλεγα να ψηφίσει τον Χ. Λογικά, θα της έλεγα να ψηφίζει τον Ψ. Δογματικά, θα της έλεγα να μην ψηφίσει τον Υ.<br /></span><br /><span style="font-family:lucida grande;color:#333333;">Δεν είμαι όμως σε θέση να της πω τίποτα. Θέλω να την αφήσω ανεπηρέαστη κι ας με ρώτησε σε ανύποπτο χρόνο «εμείς τι είμαστε; Αριστεροί ή δεξιοί;» Τότε της απάντησα αυθόρμητα «αριστεροί» και όταν συνέχισε: «δηλαδή ΑΚΕΛ;» με έπιασε κάτι σαν σύγκρυο: «Όχι ΑΚΕΛ», της απάντησα. Δεν ξέρω πόσο την σύγχισα. Προφανώς όσο συγχισμένη είμαι κι εγώ, όσο συγχισμένη είναι και η Αριστερά και το ΑΚΕΛ...<br /></span><br /><span style="font-family:lucida grande;color:#333333;">Λίγες μέρες μετά που ήρθεη Ε. για διακοπές, ήταν η συναυλία της ΕΔΟΝ στο Ελευθερία. Και πήγε γιατί της αρέσουν οι τραγουδιστές . Την επόμενη την ρώτησα πώς ήταν. Η συναυλία, μου είπε ήταν εξαιρετική, αλλά αυτός ο Χριστόφιας τούς μιλούσε λες και ήταν αρνιά και αυτοί ζητωκραύγαζαν, αποδεχόμενοι τον ρόλο τους.<br /></span><br /><span style="font-family:lucida grande;color:#333333;">Κατάλαβα. Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν... Το ίδιο βράδυ κάθισα να δω ειδήσεις να πάρω μια γερή δόση κατάθλιψης και έπεσα την στιγμή που πρόβαλλαν ρεπορτάζ για την συναυλία προς υποστήριξη του Χριστόφια. Και άκουσα τον Δημητράκη να απευθύνεται στους νέους, λες και αυτός τα τελευταία πέντε χρόνια ήταν στην αντιπολίτευση και προσπαθούσε να φέρει την αλλαγή. Λες και ήταν απών και αμέτοχος. Λες και δεν ευθύνεται που ο εκλεκτός του δεν έδωσε καμμιά απολύτως προοπτική στους νέους. Έζησα ένα dejavu όταν τον άκουσα να λέει ό,τι και πριν πέντε χρόνια στον ίδιο χώρο που δίπλα του στεκόταν ο Τάσσος. Και ένιωσα ηλίθια που σκέφτηκα να τον ψηφίσω.<br /></span><br /><span style="font-family:lucida grande;color:#333333;">Στις 17 του Φεβράρη ίσως αυτό κάνω. Ίσως τον ψηφίσω τελικά, αλλά θα πάρω πάνω μου την προσωπική μου ευθύνη. Νιώθω πως δεν έχω το δικαίωμα να την ρίξω και στους ώμους μιας 18χρονης. Αν τελικά ψηφίσει, ας ζωγραφίσει στο ψηφοδέλτιό της, ας γράψει «ΟΜΟΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΜΑΖΙ ΣΟΥ» όπως σκέφτηκε, αλλά ας μην δώσει την πρώτη της ψήφο σε κάποιον που αργότερα θα μετανιώσει. </span><br /><span style="font-family:lucida grande;color:#333333;"> Άντε πάλι με πιάσαν τα αναρχικά μου...</span><br /><span style="font-family:lucida grande;color:#333333;"> </span><br /><span style="font-family:lucida grande;color:#333333;">Καλή χρονιά. Καλύτερη χρονιά, για να είναι πιο σωστή η ευχή μου.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5727999645673907179-4907629259749250050?l=mmonachus.blogspot.com' alt='' /></div>MonachusX2http://www.blogger.com/profile/00649134703261389315noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5727999645673907179.post-4579856514646400462007-12-16T08:59:00.000+02:002007-12-16T09:04:26.243+02:00Καλή μου κυρία,<br />Πάει καιρός που θέλω να σου γράψω αυτό το γράμμα, αλλά τι να σου κάνω που είμαι φύσει αισιόδοξο άτομο και ήθελα να πιστεύω πως κάτι καλό θα συνέβαινε που θα μου άλλαζε την απόφαση. Πίστευα βλέπεις, η αφελής, ότι θα ερχόταν κάποια στιγμή που θα με εξέπληττες ευχάριστα και θα έλεγα οκέι ρε, μια χαρά είναι η κυρία, μην την αποπάρω κι εγώ με τις ιδιοτροπίες μου.<br />Αλλά όχι, με εξοργίζεις κάθε μέρα και πιο πολύ. Με κάνεις να θέλω να σου σπάσω τα μούτρα και δεν είμαι και βίαιη. Διαθέτω γαϊδουρινή υπομονή, καθότι γεννηθείσα εντός Μαίου, έχω και το όνομα και τη χάρη. Αλλά και τα γαϊδούρια του Μάη, τη θέλουν την ψυχική τους ηρεμία, κυρά μου, την αποζητούν απεγνωσμένα. Μην τα βλέπεις που δεν μιλούν. Όπως θα ξέρεις, κλωτσούν...<br />Λοιπόν κυρία μου. Εσύ που κάθεσαι πίσω από το άθλιο γραφείο της δημόσιας υπηρεσίας, φόρος λέγεται, έφορος λέγεται, υπουργείο λέγεται, θα σε γελάσω, γιατί η αλήθεια είναι ότι σε έχω συναντήσει παντού. Είσαστε πολλές πανάθεμα σε, λες και σας κλωνοποίησαν σαδιστικοί κύκλοι (ο Τάσσος θα φταίει) και σας τοποθέτησαν πίσω από γραφεία, μόνο και μόνο για να μου σπάτε τα νεύρα. Μα πώς είσαι έτσι κυρία μου; Πόση μιζέρια συσσωρεύεις στα 2Χ2 μέτρα που σου αναλογούν στο χώρο της δουλειάς σου;<br />Θέλεις να σου δώσω ελαφρυντικά; Πάρε όσα θέλεις. Δουλεύεις σε άθλια γραφεία που λειτουργούν με αναχρονιστικές διαδικασίες. Βρίσκεσαι περιτριγυρισμένη από σωρούς φακέλους, που θέλεις να τους βάλεις φωτιά και να γλιτώσεις. Είσαι μπροστά από κομπιούτερς που ανήκουν στον προηγούμενο αιώνα και μια την άλλη, κλατάρουν. Έχεις να αντιμετωπίσεις καθημερινά δεκάδες αμπάλατους που σου πρήζουν το συκώτι. Ο προϊστάμενος σου είναι μεγάλος μαλάκας, αλλά δεν μπορείς να του πεις τίποτε, όχι πως θα έχεις επιπτώσεις, αλλά γιατί δεν σε παίρνει. Μισάς τη δουλειά σου, μισάς τους αμπάλατους, μισάς τον προϊστάμενό σου. Εντάξει, κυρία μου, αλλά ΕΓΩ ΤΙ ΦΤΑΙΩ; Μού λες; Πώς μου μιλάς έτσι, πώς με γράφεις στα απ’ αυτά του προϊσταμένου σου, με ποιο δικαίωμα μου κάνεις τη ζωή κόλαση για ένα αναθεματισμένο έγγραφο που σου ζήτησα;<br />Θέλεις να σου θυμίσω κάτι; Να σου θυμίσω τι μέσον έβαλες για να κάτσεις πίσω από εκείνο το γραφείο; Να σου θυμίσω πόσες νύκτες δεν κοιμήθηκες μέχρι να πάρεις την επιστολή που έλεγε «προσλαμβανέστε στη δημόσια υπηρεσία;» Να σου θυμίσω τι πάρτι έκανες , μόλις άνοιξες εκείνη την επιστολή και τι «κανίσια» πήρε ο παπάς σου στο βουλευτή που «εκανόνισε τη μιτσιά»; Σου τα θυμίζω γιατί εσύ μάλλον τα έχεις ξεχάσει.<br />Νόμιζες ότι θα βολευόσουν στην κυβέρνηση και θα λύνονταν όλα σου τα προβλήματα. Καλός και σταθερός μισθός και υπερβολικά βολικό ωράριο. Αυτά. Και έπειτα, τι; Το απόλυτο κενό. Το απόλυτο τίποτα. Η δική σου ευχαρίστηση, πού στέκει; Η καθημερινή σου ικανοποίηση σε ποια «εξερχόμενα» πήγε και κρύφτηκε; Γιατί κάθε πρωί που σε συναντώ και στο δρόμο (παντού και πάντα, την τύχη μου, μέσα) έχεις ένα μόνιμο μίζερο ύφος λες και σε πάνε στα κάτεργα. Πόση δυστυχία θεέ μου, κουβαλάς στο πλαδαρό σου σώμα. Πόσα συναισθηματικά ελλείματα βγαίνουν μέσα από τα θολά σου μάτια; Ποιες ανάγκες σου κατέστειλες, μόνο και μόνο για να πάρεις την γαμημένη θέση πίσω από το κυβερνητικό γραφείο; Ποια συμπλέγματα βγάζεις προς τα έξω όταν με έχεις απέναντι σου και μου μιλάς λες και σου σκότωσα τη μάνα, λες και η δουλειά σου είναι να με ταλαιπωρείς και όχι να με εξυπηρετείς, λες κι εγώ ευθύνομαι για τη μιζέρια σου.<br />Οκέι, έγινα σκληρή μαζί σου γιατί είμαι οργισμένη. Την ίδια ώρα όμως σε λυπάμαι καϋμένη και δεν ξέρω πώς να σε βοηθήσω. Θα ήθελα να μην σε συναντώ, αλλά πού να πάρει χρειάζομαι τα γαμημένα τα έγγραφα. Αλλιώς δεν θα σε γνώριζα ποτέ και πίστεψε με, δεν θα μου έλειπες καθόλου.<br /><br />Εύχομαι να αφυπηρετήσεις χωρίς να έχεις καταπιεί ένα κοντέινερ ζάναξ. <br /><br />Με εκτίμηση<br /><br />Μ.Μ.<br /><br /><em>ΥΓ. Μην παίρνεις τοις μετρητοίς την οργή μου. Δεν είστε όλες οι ίδιες. Μέσα στις μίζερες υπάρχουν κι αυτές που ξεχωρίζουν, που μπορεί επίσης να μην αγαπούν τη δουλειά τους, αλλά δεν βγάζουν την κακία τους στο κοινό που εξυπηρετούν. Κάνουν απλώς τα αυτονόητα. Κάτι είναι κι αυτό, δεν βρίσκεις;</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5727999645673907179-457985651464640046?l=mmonachus.blogspot.com' alt='' /></div>MonachusX2http://www.blogger.com/profile/00649134703261389315noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5727999645673907179.post-20745567016388601912007-12-11T12:49:00.000+02:002007-12-11T13:00:26.818+02:00<span style="color:#999999;">Μάλλον είχα μεγάλες προσδοκίες. Έχοντας διαβάσει τόσα πολλά για το φαινόμενο του sex trafficking διεθνώς αλλά και στην Κύπρο, πίστευα ή ήθελα να πιστεύω ότι η εκστρατεία των τριών μη κυβερνητικών οργανώσεων που βρίσκεται σε εξέλιξη, θα βοηθούσε να ιδρώσει κανένα αφτί</span>.<br /><br /><span style="color:#666666;">Μπα, μια ζωή αιθεροβάμων ήμουν και παρέμεινα. Η εκστρατεία τρέχει και μέχρι κι εγώ που ήμουν ενήμερη, σκοτώθηκα να βρω ένα μονόστηλο στις καθημερινές εφημερίδες και είδα μόλις μία φορά το τηλεοπτικό σποτ που ετοίμασαν ο ΚΙΣΑ, ο Σύνδεσμος Οικογενειακού Προγραμματισμού και ο Σύνδεσμος ενάντια στη Βία στην Οικογένεια. Ούτε ενα από τα χιλιάδες φυλλάδια που κυκλοφόρησαν έπεσε στα χέρια μου ούτε έτυχε να ακούσω κάποιο από τα πολύ δυνατά ραδιοφωνικά σποτ στα ράδια.</span><br /><br /><span style="color:#999999;">Ρώτησα γιατί και πήρα την πιο αναμενόμενη απάντηση: Η εκστρατεία δεν έχει χρήματα. Τα λιγοστά που εξασφάλισε πήγαν στις εκτυπώσεις και τη διαφήμιση και να σκεφτεί κανείς ότι η παραγωγή τόσο του τηλεοπτικού σποτ, όσο και των ραδιοφωνικού, έγιναν αφιλοκερδώς.<br /></span><br /><span style="color:#666666;">Το πιο εξωφρενικό είναι πως το ποσό των 5000 λιρών που τους υποσχέθηκε το υπουργείο Δικαιοσύνης (και αστυνομίας) ότι θα τους έδινε, κόπηκε γιατί δεν άρεσε στους υπεύθυνους του υπουργείου το φιλμάκι...</span><br /><br /><span style="color:#999999;">Δεν θέλω να σκεφτώ ότι κόπηκε η επιχορήγηση των 5000 λιρών γιατί κάποιοι πάτρονοι πήραν τους «δικούς» τους και τους είπαν «τι μαλακίες κάνετε. Θέλετε να μας κόψετε το ψωμί;» Όχι, δεν θέλω να το σκεφτώ, αλλά το σκέφτηκα.</span><br /><br /><span style="color:#666666;">Δεν θέλω να σκεφτώ πως πολλοί είπαν «σιγά τώρα, θα ασχολούμαστε με πουτάνες;» αλλά το σκέφτηκα.<br /></span><br /><span style="color:#999999;">Τώρα τι γίνεται; Η εκστρατεία τελειώνει στις 14 του Δεκέμβρη και ό,τι ήταν να κάνει το έκανε. Δεν θέλω να πω ότι ήταν μια τρύπα στο νερό, αλλά το λέω. Κρίμα!<br /></span><br /><span style="color:#666666;">Κρίμα που είμαστε τόσο καλοταϊσμένη κοινωνία, αλλά άτολμη και περιχαρακωμένη και συντηρητική και καθυστερημένη.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5727999645673907179-2074556701638860191?l=mmonachus.blogspot.com' alt='' /></div>MonachusX2http://www.blogger.com/profile/00649134703261389315noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5727999645673907179.post-5611910942139571162007-12-06T15:43:00.000+02:002007-12-06T15:49:01.885+02:00<p class="MsoNormal"><b style=""><br /><o:p></o:p></b></p> <p style="font-family: trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;">Γειάσου γιε μου!</span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;">Είμαι η Χρυσταλλού,<span style=""> </span>75 χρονών, πρόσφυγας που τo Μόρφου <span style=""></span>τζαι σιηράτη που το ’98. Μακάρι ναν καλά η κορού η μονάχους, εκαήλισεν μου να φιλοξενηθώ στο μπλογκ της, όπως ινταλοϊς το λαλούν. </span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;">Που την χαράν μου, ενι ξέρω πόθεν να αρκέψω, αλλά που την άλλην ένθελω να καταχραστώ της φιλοξενίας... Το λοιπόν γιε μου (επέτρεψε μου να σε λαλώ γιον μου, άντζαι είμαστιν τζαι λλίο συνοίτζαιροι) έδωκες μου, γιε μου, μιάλην χαρά. Εσιει που τα εχτές που το άκουσα, που ενιμπορώ ησυχάσω τζαι είπα τζαι γιω να βκω να φωνάξω τζαι να σε ευκαριστήσω που καρκιάς <span style=""> </span>που με εσκέφτηκες εμένα προσωπικά τζαι τους άλλους γέρους, που ζιούμε στους συνοικισμούς, στα γεροκομεία τζαι στα γεριμόσπιτά μας. Ξέρεις γιε μου τι ενι να σου λαλούν ότι εννά σου στείλουν τσέκκι με τριακόσιες ολόκληρες λίρες τζαι να σου λαλούν ότι έτσι μοιράζουνται μαζί σου τα κέρδη της οικονομίας; Εντζαι καταλάβω εγιώ μια γεναίκα χωρκάτισσα και κοτζιάκορη ίνταμπου σημαίνει να μοιράζεσαι τα κέρδη της οικονομίας, αλλά άρεσεν μου. Άρεσεν μου πολλά. Έπεφτα την νύχτα τζαι εν ετζοιμούμουν που το μαράζιν μου που έμμε κανούσεν η σύνταξή μου να πκιερώσω το ρεύμα, το νερό τζαι τα κάζια που αφταίνω τις σόπες μου (ξέρεις εντζαι έχουμε ούλλοι οι γέροι θέρμανση πετρελαίου έσσω μας). <span style=""> </span>Επεφτα τζαι εν ετζοιμούμουν, που το γάλα τζαι το ψουμί εγινίκαν είδη πολυτελείας τζαι που εμμε κανούν 50 τζαι 60 καμμιά φορά τζαι 70 <span style=""> </span>λίρες την εφτομάδα στον μπακάλη, ένα πλάσμα μόνο του. Να μεν σου πω για τα φάρμακα μου, που μια την άλλη έντα έσιει το νοσοκομείο τζαι πκιερώνω το ένα αλλόνα για να τα πκιάω που έξω. Να μεν σου πως τζαι για τζεινη την ευλοημένη την εγχείρηση στο γόνατο που καρτερώ πέντε χρόνια να την κάμω, αλλά είπαν μου που το νοσοκομείο να κάμνω υπομονή γιατί ελείψαν τους οι επιγονατίδες, είπαν μου, <span style=""> </span>τζαι καρτερούν τες που το εξωτερικό να έρτουν. Να μεν σου πω γιε μου για τες τζιεγκιές μου, για την πίεσην μου, για τα στομάσια μου τζαι ούλα τα βάσανά μου. Εθθα σου πω, να μεν μαραζώσεις, γιατί έκοψα σε τζαι ευαίσθητον άνθρωπο τότε που έβκαλες τα γυαλλούθκια σου τζαι έκλαψες . Τζαι εν πειράζει που εν επήαμεν στου Μόρφου. Κάποιαν άλλην φορά.</span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;">Εμαράζωνα, που λαλείς γιε μου, που εκοντέφκαν τα χριστούγεννα τζαι ενε είχα να κάμω ένα δώρο στα αγγονούθκια μου. <span style=""> </span>Εμέτρουνταν τα τζαι εξαναμέτρουνταν τα πέρκι με κανίσουν να τους πκιάω που καμμά ψεφκιά, έτσι για το έθιμο, αλλά γιέ μου, ενε κανούσαν. Τα παιθκιά μου, ελαλούσαν μου, μεν μαραζώνεις μανά, τζαι τα κοπελούθκια έχουν που ούλλα, αλλά ξέρω εγιώ, θωρώ τα παιθκιά μου ίντα δυσκολίες έχουν να τα φκάλουν πέρα με τρια τζαι τέσσερα μωρά ο καθένας τους.</span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;">Γι’ αυτό γιε μου, λαλώ σου, έδωκες μου μεγάλη χαρά. </span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;">Εντζαι δκιακονώ, γιέ μου, αλλά με τες ανόρπιστες 300 λίρες που εννα μου στείλεις, εννά πκιερώσω ούλλα τα χρέη στο μπακάλη τζαι το φαρμακοποιό, εννα πκιάσω ακριβά δώρα στα αγγονούθκια μου, τζαι εννα πάω να κάμω τζαι τζεινα τα σπα, που είπαν μου ότι κάμνουν καλό στες τζιεγκιές. Τζαι σκέφτουμαι με τα ρέστα να κάμω τζαι κανένα λιφτινγκ να μεν με περιπαίζουν τα αγγονούθκια μου ότι εσούρωσα τέλλεια.</span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;">Νάσιεις τες ευτζιές μου γιε μου, τζαι άιστον τον γαμπρό μου, τον αριστερό, να λαλεί ότι εν πελλάρες τούτα ούλλα τζαι προεκλογικά. Εγιώ γιέ μου που εκλογές ένι ξέρω. Εννα ψηφίσω τζαι τούντην φορά το Μακάριο. Εν<span style=""> ο </span>καλλίττερος που ούλλους. </span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;">Ατε γιε μου, να μεν σε κρατώ άλλο, να σε έσιει ο θεός καλά τζαι σένα τζαι και την κυρία σου, <span style=""> </span>τα παιθκιά τζαι τα αγγόνια σου.</span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;">Με απέραντη εκτίμηση τζαι ευγνωμοσύνη</span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style=""> </span>Χρυσταλλού, πρόσφυγας που την Μόρφου</span></p> <p style="font-family: trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style=""> </span>Υγ. Πε μου γιε μου, εννα έχουμε τζαι το Πάσκα της Λαμπρής εκλογές; Ε για να ξέρω να προγραμματίσω τζείνο το ταξίδι στη Μαγιόρκα.<span style="" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal"><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5727999645673907179-561191094213957116?l=mmonachus.blogspot.com' alt='' /></div>MonachusX2http://www.blogger.com/profile/00649134703261389315noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5727999645673907179.post-5058187622815319702007-12-01T19:44:00.000+02:002007-12-01T20:23:05.323+02:00<blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><p> </p><p><span style="font-size:130%;">Σε μια εποχή (ιδαίτερα πονηρή)</span> που το κράτος αποδίδει τις καταγγελίες σε ξένους που μας έχουν βάλει στο στόχαστρο και μας κατηγορούν αδίκως... (μήπως γιατί ψηφίσαμε όχι στο Ανάν;)</p><p>που <span style="font-size:130%;">η αστυνομία κάνει ντου σε καμπαρέ</span>, αλλά δεν βρίσκει κανένα πρόβλημα... (μάλλον δεν υπάρχει)</p><p>που ο Γενικός Εισαγγελέας <span style="font-size:130%;">βγάζει σχεδόν τρελή την απεσταλμένη</span> διεθνούς οργανισμού για την αντιμετώπιση του sex trafficking στην Κύπρο... (δεν έχει ο άνθρωπος χρόνο για χάσιμο)</p><p>που <span style="font-size:130%;">ένας ρώσος πατέρας</span> καταφεύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιώματων, γυρεύονας δικαίωση για την κόρη του που την έφαγαν οι φονιάδες... (απλά... έπεσε από ένα μπαλκόνι)</p><p>που <span style="font-size:130%;">όλοι δείχνουν την Κύπρο ως χώρα προορισμού</span> και διαμετακόμισης γυναικών με σκοπό την σεξουαλική τους εκμετάλλευση, </p><p><span style="font-size:130%;">εμείς κοιτάζουμε αλλού και σφυρίζουμε αδιάφορα.</span></p><p>Δείτε αυτό:</p><p><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-e45669780ef19812" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v11.nonxt4.googlevideo.com/videoplayback?id%3De45669780ef19812%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330186009%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D206CF4DAC02451F465856D69DE03C1E0B182DF9B.6DC7F203895474E2E11D176967412AB403DD78C0%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3De45669780ef19812%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D_EQ-flxlHpWi8Jo4OiW-6057wr4&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v11.nonxt4.googlevideo.com/videoplayback?id%3De45669780ef19812%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330186009%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D206CF4DAC02451F465856D69DE03C1E0B182DF9B.6DC7F203895474E2E11D176967412AB403DD78C0%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3De45669780ef19812%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D_EQ-flxlHpWi8Jo4OiW-6057wr4&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object></p><p> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5727999645673907179-505818762281531970?l=mmonachus.blogspot.com' alt='' /></div>MonachusX2http://www.blogger.com/profile/00649134703261389315noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5727999645673907179.post-87452478287391463312007-11-29T12:25:00.000+02:002007-11-29T12:34:17.850+02:00<span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#333333;"><span style="color:#993399;">Στις επόμενες μέρες η κυπριακή κοινωνία θα κληθεί να ακούσει τη φωνή γυναικών την ύπαρξη των οποίων είτε αγνοεί είτε απλώς απαξιεί και αποστρέφει το βλέμμα.</span><br /></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;color:#cc0000;">Θα κληθεί να αντικρύσει στα μάτια γυναίκες που η κακή τους μοίρα τις έριξε στην Κύπρο στα δίκτυα των εμπόρων της λευκής σάρκας. <span style="font-size:180%;">Θα ακούσει την κραυγή απόγνωσής τους</span>. Θα μάθει πώς λειτουργεί το κύκλωμα. </span><br /><span style="font-family:verdana;color:#cc0000;"></span><br /><span style="font-family:verdana;color:#cc0000;"><span style="font-size:130%;"><span style="color:#999900;">Θα ακούσει συγκλονιστικές, σπαρακτικές μαρτυρίες.</span><br /></span><br /></span><span style="font-family:verdana;color:#cc0000;"></span><span style="color:#999999;"><span style="font-family:verdana;"><span style="color:#996633;">Στις επόμενες μέρες η κυπριακή κοινωνία θα κληθεί να γίνει συμμέτοχος σε μια σπουδαία προσπάθεια μη κυβερνητικών οργανώσεων να κάνουν γνωστό το πρόβλημα του sex trafficking στην Κύπρο. Θα μάθει ότι η εμπορία και η σεξουαλική εκμετάλλευση είναι σοβαρή καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Θα της υπομνηθεί ακόμη, ότι</span> </span><span style="font-family:verdana;font-size:180%;">η ανοχή και η χρήση των υπηρεσιών των θυμάτων, είναι και δική της συνενοχή.<br /></span></span><br /><span style="font-family:verdana;color:#cc33cc;">Η κυπριακή κοινωνία θα κληθεί να μην κρυφτεί για ακόμη μια φορά στα δικά της, τα ανυπόφορα εσωστρεφικά.<span style="font-size:180%;"> Να βγει επιτέλους έξω από το καβούκι της</span> και να δει μια πραγματικότητα σκληρή για την συντήρηση της οποίας φέρει κάθε μέλος της <span style="font-size:180%;">προσωπική ευθύνη.</span></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:180%;"></span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Η εκστρατεία της Κίνησης για Ισότητα Στήριξη Αντιρατσιμό (ΚΙΣΑ), του Συνδέσμου για την Πρόληψη και Αντιμετώπιση της Βίας στην Οικογένεια και του Κυπριακού Συνδέσμου Οικογενειακού Προγραμματισμού θα αρχίσει την 1η Δεκεμβρίου και </span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:180%;">θα μας ξυπνήσει από τον ύπνο το βαθύ.<br /><br /></span><span style="font-family:verdana;font-size:180%;"></span><span style="color:#ff0000;"></span><span style="color:#ff0000;"><span style="font-family:verdana;">Θα μας ξυπνήσει όμως;<br /></span><br /></span><span style="color:#ff0000;"></span><span style="font-family:verdana;font-size:130%;">Περισσότερα προσεχώς.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5727999645673907179-8745247828739146331?l=mmonachus.blogspot.com' alt='' /></div>MonachusX2http://www.blogger.com/profile/00649134703261389315noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5727999645673907179.post-32626767469761241722007-11-24T08:11:00.000+02:002007-11-24T08:19:29.420+02:00<div align="center"><em>Το πρώτο μου ποστ δημοσιεύτηκε στο μπλογκ του Lexi_Penitas ως μια μικρή παρέμβαση στην συζήτηση για τους Κύπριους μπλόγκερς. </em></div><div align="center"><em>Ήταν πολύ ζεστή η ανταπόκριση των φίλων μπλόγκερς, </em></div><div align="center"><em>τέτοια που με ενεθάρρυνε να ανοίξω ένα δικό μου ημερολόγιο. </em></div><div align="center"><em>Αναδημοσιεύω την "εξομολόγηση" μου, για δικούς μου αρχειακούς λόγους.</em></div><div align="center"><em></em> </div><div align="left"><br />Υπήρξε εποχή - πολλά χρόνια για την ακρίβεια- που ανήκα στους προνομιούχους επώνυμους αρθρογράφους, απ’ αυτούς που γράφουν την άποψή τους επί παντός επιστητού, που αραδιάζουν τα σώψυχά τους και που είναι σε θέση, εκ του ασφαλούς, πάντα, να κρίνουν όλους τους άλλους, πείθοντας τους εαυτούς τους ότι κάνουν κοινωνική παρέμβαση. Νομίζω ότι όλα αυτά τα χρόνια που έγραφα, είπα και μερικά καλά και σωστά πράγματα, είπα και μπούρδες. Μάζεψα και κολακευτικά σχόλια, αλλά έφαγα και μούντζες όπως επίσης και μερικές αγωγές. Πάνε όμως τώρα όλα αυτά. Και διηγώντας τα να κλαις, που λέμε (ή να γελάς, δεν έχει και πολλή διαφορά).<br /> Η αλήθεια είναι ότι μου έλειψε η δημόσια έκθεσή μου αυτόν τον ένα χρόνο που διακόπηκε σχεδόν βίαια η επαφή μου με το γράψιμο. Άνκαι την εποχή που πληρωνόμουν για να γράφω, υπήρξαν αναρίθμητες φορές που άνοιγα μια λευκή σελίδα του word και δεν ήξερα από πού να αρχίσω, η πραγματικότητα είναι πως όταν ολοκλήρωνα το κείμενο μου, ένιωθα μια προσωπική ικανοποίηση, ιδιαίτερα σημαντική για κάποιον με όχι και τόσο σπουδαία αυτοεικόνα.<br />Την εποχή των ασφυκτικών deadlines και των πιεστικών οικογενειακών υποχρεώσεων, που σε συνδυασμό με πλάκωναν, δεν είχα καθόλου χρόνο να χαζεύω στα μπλοκς. Ομολογώ πως τώρα καταλαβαίνω τι έχανα... Τώρα που διαθέτοντας επιτέλους τον χρόνο, έχω μετατραπεί σε λαθραναγνώστρια στη μπλογκόσφαιρα, με μια έντονη επιθυμία να αποκτήσω ένα δικό μου μπλοκ, μια νέα «προσωπική στήλη» και να παρεισφρύσω σε ένα χώρο ξένο, αλλά την ίδια στιγμή οικείο. Σε ένα κόσμο που μέσα στην κοσμάρα του και τη μοναχικότητά του, είναι αυθεντικός και γοητευτικά μυστήριος. Ξέρετε, δουλεύοντας χρόνια στα περιοδικά και ασχολούμενη με αηδίες των σελέμπριτι και των διαφόρων κυρίων Τίποτε, είχα ξεχάσει πώς είναι να είσαι ο εαυτός σου και να είσαι ειλικρινής μαζί του. Τώρα που έχω τον χρόνο και την καλή διάθεση, τρυπώνω απρόσκλητη στα μπλογκς, σχεδόν αμήχανη και αισθάνομαι ότι επιστρέφω σε ένα παιχνίδι των παιδικών μου χρόνων, που έφτιαχνα φανταστικούς φίλους και περνούσα μαζί τους άπειρες ώρες, ξορκίζοντας τους φόβους και τις ανασφάλειές μου. Ήταν μαγική εκείνη η εποχή και είχα ξεχάσει ότι υπήρξε στη ζωή μου. Μου την θυμίζει η μπλογκόσφαιρα και αυτό μου αρέσει πολύ, καλοί φανταστικοί μου φίλοι.<br />Ελπίζω να μην χαθούμε.<br /><strong></strong></div><div align="left"><strong>Monachus Monachus<br /></strong><em></em></div><div align="left"><em>Υγ. Ανακαλύπτοντας τον πλούτο των μπλοκγς σας, σας διαβεβαιώ ότι πολλοί επαγγελματίες γραφιάδες θα ζήλευαν το γράψιμο, τις γνώσεις και την επάρκεια σας. Νάστε καλά φίλοι μου.<br />M.M.<br /></em> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5727999645673907179-3262676746976124172?l=mmonachus.blogspot.com' alt='' /></div>MonachusX2http://www.blogger.com/profile/00649134703261389315noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5727999645673907179.post-51194115149871468142007-11-23T11:19:00.000+02:002007-11-23T11:28:12.926+02:00Από τότε που απέδρασα από τα κάτεργα, η ζωή μου απόκτησε Ποιότητα. Ξυπνώ σαν άνθρωπος στις 6.30. (Και όχι από τις 5.00 για να προλάβω να ετοιμάσω πρωινό, μεσημεριανό, να κάνω ντους, να πάρω την Π. σχολείο και αμέσως μετά γραφείο ως τις 7.00-8.00 τη νύχτα, με ένα αγχωτικό διάλειμμα το μεσημέρι για να παραλάβω την Π. από το σχολείο, να φάμε στο πόδι, να την πάρω ιδιαίτερα και να επιστρέψω στην τρύπα μου ως την ώρα που δεν θα αντέχω άλλο, γνωρίζοντας ότι με περιμένει στο σπίτι ένας άλλος αγώνας για να τα προλάβω όλα. Ωχ, μόνο που το θυμούμαι, τρελαίνομαι).<br /><br />Λοιπόν, πίσω στην Ποιότητα. Που για μένα σε τούτη την φάση της ζωής μου, σημαίνει παίρνω την κόρη μου σχολείο (πάντα μετά που θα κτυπήσει το κουδούνι- ας όψεται το pc, το ιντερνετ, το i-tunes, το msn, το skybe που δεν την αφήνουν να πάει για ύπνο πριν τις 2.00 το πρωί, οπόταν πώς θα ξυπνήσει το έρμο από τις 6.30;) επιστρέφοντας παίρνω την εφημερίδα μου, κάθομαι και λέω δυο κουβέντες με το δικό μου, αφού κι αυτός έχει στο μεταξύ ξυπνήσει, πίνω τον καφέ μου, στρίβω το τσιγάρο μου, διαβάζω την εφημερίδα μου, ανοίγω τα παράθυρα να μπει ο υπέροχος ήλιος, κάνω καμιά δουλειά στο χαλαρό και κάθομαι στο laptop μου να προχωρήσω τις δουλειές που ανάλαβα (στο χαλαρό, επίσης) ως εργαζόμενη από το σπίτι.<br /><br />Σήμερα όμως με περίμενε μια έκπληξη. Με το που άναψα το laptop, το τηλεφωνάκι του skybe άρχισε να κτυπά. <em>«Ε. Calling Answer?»</em> και το ρωτάς;<br />-<em>Τι θέλεις παιδί μου, τέτοιαν ώρα;</em> Την ρωτώ. (Στην Αγγλία ήταν 6.30 το πρωί)<br />-<em> Ε επήα πίντα εψές για να μεν χάσω πάλαι το μάθημα</em>, απαντά ( Το πίντα για τους μη γνωρίζοντες είναι πως δεν κοιμήθηκε το βράδυ - και δεν ήταν η πρώτη φορά)<br />-<em>Και καλά, πώς θα αντέξεις</em>, ρωτώ η έρμη η μάνα.<br />-<em>Ού μια χαρούα εννα αντέξω,</em> μου κάνει και συνεχίζει: <em>Μάμμα εψές έμαθα μπιρίμπα, έπαιξα πόκερ στο Ίντερνετ, ήπια μια φάουσα τσιάρα, εφτά νέσκαφε, τζαι είμαι μια χαρά.<br /></em><br />(Να το πάθω τωρά το εγκεφαλικό ή να περιμένω να ακούσω κι άλλα;)<br /><br /><em>-Εσύ, τι νέα,</em> με ρωτά. Σημείωση εψές εμιλούσαμε ως αργά και όσα νέα είχε να μάθει τα έμαθε. Ετελειώσαν τα νέα. Μην σας πω ότι τωρά που λείπει μιλούμε περισσότερο από τότε που ήταν εδώ. Συνεχίζει:<br /><em>-Πέμου τίποτε. Ο παπάκης μου πού είναι; Η Π.;</em><br />Ο παπάκης της εν δουλειά για να μαθαίνει η κόρη του μπριρίμπα, η Π. εν σχολείο, πού αλλού να είναι, Παρασκευή πρωί. Είναι φανερό ότι η Ε. μου είναι hyperactive και αυτό εμένα μου προκαλεί ένα ψιλοπανικό. Τι να πω η μάνα, λέω αυτά που με απασχολούν.<br />- <em> Ρε τρελό, ήπιες τίποτε;<br />- Όι ρε μαμ, είσαι καλά; Εν τα είπαμε τούτα shίλιες φορές; Μεν φοάσαι, εγώ φυτό εν γίνουμε! </em> Ότι τα είπαμε, τα είπαμε, αλλά ξέρω κι εγώ τι να πω. Αυτά με τρώουν και πώς αλλιώς δηλαδή με τόσα που ακούω και που λέει και η Ε. για το περιβάλλον του hall της.<br /><br />Η δική μου νομίζω εν μια χαρά. «Πίντα» τη βγάζαμε κι εμείς ως φοιτητές. Μπορεί να μεν επαίζαμε πόκερ στο ιντερνετ, (δεν υπήρχε καν ιντερνετ) αλλά θυμούμαι κάτι μαραθώνιους ταβλιού και πιλόττας, καφέ και τσιγάρα και ατέλιωτες (και αδιέξοδες) αναλύσεις, όπως αυτές που κάνει και η Ε. μου με τους φίλους της.<br /><em></em><br /><em>-Ξέρεις μαμ,</em> μου φυλάει για το τέλος:<em> Με τες κορούες αποφασίσαμε να μεν κοτζιακαρεύκουμεν.<br /></em>-<em>Σόρι;<br /></em>-<em> Εννοώ να μεν μεινίσκουμε κλεισμένες στο φλατ. Να γυρίζουμε.<br /></em>Ως τώρα είχα καταλάβει ότι αυτό έκαναν- να γυρίζουν, αλλά αφήνω να δω πού θα το πάει.<br /><em>-Ενθα αφήνουμε το τζαιρό να μας κρατά μέσα. Μα πέμου εν ήλιος τούτο που φαίνεται πίσω σου; Να σου δείξω τι τζαιρό έχουμε εμείς;</em> Και μου δείχνει και πάλι ψυχοπλακώνουμε.<br />-<em> Να ντύνεσαι καλά, ακούεις; Και πιε καμμιά βιταμίνη.<br />-Ατε μπάι εννα ετοιμαστώ τωρά. Να μεν χάσω πάλαι το τρένο.<br />-Μπάι, μωρό μου, και να προσέχεις τον εαυτό σου, να τρώεις, ρε πελλέ<br />-19 τζαι πόψε</em> (ως τις διακοπές των Χριστουγέννων). <em>Εννα με βαρεθείς.<br />-Μα εγώ;</em><br /><em></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5727999645673907179-5119411514987146814?l=mmonachus.blogspot.com' alt='' /></div>MonachusX2http://www.blogger.com/profile/00649134703261389315noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5727999645673907179.post-74724308893996796382007-11-21T12:40:00.000+02:002007-11-21T12:48:21.528+02:00<p class="MsoNormal"><b style=""><span style=""> </span><o:p></o:p></b></p> <p class="MsoNormal">Ναι, αρκετά καθυστέρησα. Τη μια η τεμπελιά μου, την άλλη κάτι εκκρεμότητες που έμειναν στη μέση, δεν με άφηναν να υλοποιήσω την υπόσχεση που έδωσα πρώτα στον εαυτό μου, να ανοίξω και εγώ η πτωχή ένα μπλογκ για να μοιράζομαι τον πόνο μου, να τον βλέπω γραμμένο, να με βλέπει κι αυτός και να πονούμε αντάμα. </p> <p class="MsoNormal">Όχι, δεν απειλώ ότι μόνο τον πόνο μου θα βγάζω στο σεριάνι. Άλλωστε τι ειν΄ο πόνος μπρος στη δόξα. Όχι. Εκτός από πόνο, θυμό και οργή έχω και πολλές χαρές στη ζωή μου. Τρεις, κατ’ ακρίβειαν, είναι οι πιο μεγάλες. Οι δύο υπέροχες κόρες μου και ο άψογος, καταπληκτικός, μοναδικός και (κυρίως) ανεκτικός πατέρας τους.</p> <p class="MsoNormal">Έχω λοιπόν πολλά να πω, ως γυναίκα μέσης ηλικίας με πολλά (αλλά πολλά) νεύρα, ως μητέρα στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, ως μητέρα υστερική και «πρίχρισσα» όπως με αποκαλούν (όχι ότι είμαι) ως μητέρα που θέλει όλα να γίνονται στην εντέλεια και όπως τα τακτοποίησε μέσα στο μυαλό της, αλλά και ως σύζυγος που είχε το κοκκαλάκι της νυκτερίδας και πέτυχε έναν άνθρωπο που για 25 χρόνια (ναι, 25 χρόνια!) την αγαπά, τη στηρίζει, τη σέβεται (η αλήθεια είναι ότι τα αισθήματα είναι αμοιβαία –εδώ ταιριάζουν καρδούλες...)</p> <p class="MsoNormal">Έχω όμως και πολλά για τα οποία θα γκρινιάξω και μια και δυο και τρεις και θα γίνω φορτική γιατί με ενοχλούν, μου ταράζουν τις ισορροπίες, με κάνουν έξαλλη και με επαναφέρουν στην προτέρα μου κατάσταση (προς 20ετίας και βάλε) που ήμουν επαναστατημένο νιάτο με περμαντάντ, μακρυά φούστα και ταγάρι, ένεκα Αθήνας...</p> <p class="MsoNormal">Θυμώνω και γίνομαι εκτός εαυτού για μικρά και για μεγάλα. Συνήθως θυμώνω μόνη μου και μαλλώνω με την τηλεόραση την ώρα των ειδήσεων. Της λέω και μου λέει. Μαλλώνω με τον Τάσσο την ώρα που κάμνει δηλώσεις, σταυρώνω τα δάκτυλα και του λέω «ξιου-ξιου» και παρακαλώ το Θεό (στον οποίο δεν πιστεύω) να τον φωτίσει να αποσυρθεί πριν τις 17 του Φλεβάρη. Μαλλώνω και με το ράδιο συνήθως το πρωί, αν πέσω πάνω στον Λάζαρο, μαλλώνω και με το επιτελείο του απερχόμενου και με όποιον μου κάθεται στο στομάχι. </p> <p class="MsoNormal">Επειδή είμαι μάμμα-σουμάχερ που παίζει με τα δευτερόλεπτα για το σχολείο το πρωί και την παραπαιδεία το απόγευμα, θα με δείτε και στο δρόμο να περνώ με κόκκινο, να γίνομαι αγενής με τους αγενείς, να κάνω παρανομίες και να έχω τη μεγαλύτερη συλλογή φάσκελων απ’ όλες τις λευκωσιάτισσες μαμάδες ομοιοπαθείς μου. </p> <p class="MsoNormal">Αν σας ενδιαφέρει, θα μάθετε τα χούγια μου σιγά σιγά. Και αν θέλετε μπορούμε να μοιραστούμε πολλά και ενδιαφέροντα, ακόμα και αδιάφορα. Από απόψεις επί παντός θέματος, μέχρι προτάσεις για βιβλία, ταινίες, μουσική αλλά και συνταγές μαγειρικής (λέμε τώρα)</p> <p class="MsoNormal">Χάρηκα για τη γνωριμία</p> <p style="font-weight: bold;" class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US">Monachus</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Monachus</span></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:78%;">*Κρίση Μέσης Ηλικίας</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5727999645673907179-7472430889399679638?l=mmonachus.blogspot.com' alt='' /></div>MonachusX2http://www.blogger.com/profile/00649134703261389315noreply@blogger.com11