Ναι, αρκετά καθυστέρησα. Τη μια η τεμπελιά μου, την άλλη κάτι εκκρεμότητες που έμειναν στη μέση, δεν με άφηναν να υλοποιήσω την υπόσχεση που έδωσα πρώτα στον εαυτό μου, να ανοίξω και εγώ η πτωχή ένα μπλογκ για να μοιράζομαι τον πόνο μου, να τον βλέπω γραμμένο, να με βλέπει κι αυτός και να πονούμε αντάμα.
Όχι, δεν απειλώ ότι μόνο τον πόνο μου θα βγάζω στο σεριάνι. Άλλωστε τι ειν΄ο πόνος μπρος στη δόξα. Όχι. Εκτός από πόνο, θυμό και οργή έχω και πολλές χαρές στη ζωή μου. Τρεις, κατ’ ακρίβειαν, είναι οι πιο μεγάλες. Οι δύο υπέροχες κόρες μου και ο άψογος, καταπληκτικός, μοναδικός και (κυρίως) ανεκτικός πατέρας τους.
Έχω λοιπόν πολλά να πω, ως γυναίκα μέσης ηλικίας με πολλά (αλλά πολλά) νεύρα, ως μητέρα στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, ως μητέρα υστερική και «πρίχρισσα» όπως με αποκαλούν (όχι ότι είμαι) ως μητέρα που θέλει όλα να γίνονται στην εντέλεια και όπως τα τακτοποίησε μέσα στο μυαλό της, αλλά και ως σύζυγος που είχε το κοκκαλάκι της νυκτερίδας και πέτυχε έναν άνθρωπο που για 25 χρόνια (ναι, 25 χρόνια!) την αγαπά, τη στηρίζει, τη σέβεται (η αλήθεια είναι ότι τα αισθήματα είναι αμοιβαία –εδώ ταιριάζουν καρδούλες...)
Έχω όμως και πολλά για τα οποία θα γκρινιάξω και μια και δυο και τρεις και θα γίνω φορτική γιατί με ενοχλούν, μου ταράζουν τις ισορροπίες, με κάνουν έξαλλη και με επαναφέρουν στην προτέρα μου κατάσταση (προς 20ετίας και βάλε) που ήμουν επαναστατημένο νιάτο με περμαντάντ, μακρυά φούστα και ταγάρι, ένεκα Αθήνας...
Θυμώνω και γίνομαι εκτός εαυτού για μικρά και για μεγάλα. Συνήθως θυμώνω μόνη μου και μαλλώνω με την τηλεόραση την ώρα των ειδήσεων. Της λέω και μου λέει. Μαλλώνω με τον Τάσσο την ώρα που κάμνει δηλώσεις, σταυρώνω τα δάκτυλα και του λέω «ξιου-ξιου» και παρακαλώ το Θεό (στον οποίο δεν πιστεύω) να τον φωτίσει να αποσυρθεί πριν τις 17 του Φλεβάρη. Μαλλώνω και με το ράδιο συνήθως το πρωί, αν πέσω πάνω στον Λάζαρο, μαλλώνω και με το επιτελείο του απερχόμενου και με όποιον μου κάθεται στο στομάχι.
Επειδή είμαι μάμμα-σουμάχερ που παίζει με τα δευτερόλεπτα για το σχολείο το πρωί και την παραπαιδεία το απόγευμα, θα με δείτε και στο δρόμο να περνώ με κόκκινο, να γίνομαι αγενής με τους αγενείς, να κάνω παρανομίες και να έχω τη μεγαλύτερη συλλογή φάσκελων απ’ όλες τις λευκωσιάτισσες μαμάδες ομοιοπαθείς μου.
Αν σας ενδιαφέρει, θα μάθετε τα χούγια μου σιγά σιγά. Και αν θέλετε μπορούμε να μοιραστούμε πολλά και ενδιαφέροντα, ακόμα και αδιάφορα. Από απόψεις επί παντός θέματος, μέχρι προτάσεις για βιβλία, ταινίες, μουσική αλλά και συνταγές μαγειρικής (λέμε τώρα)
Χάρηκα για τη γνωριμία
Monachus Monachus
*Κρίση Μέσης Ηλικίας
11 comments:
Τί χαρά να είμαι ο πρώτος που θα ρίξει σχόλιο στο Μπλογκ σου. Να βιαστώ να κλικάρω "στείλε" πρίν με προλάβει κανένας άλλος.
Συγχαρητήρια λοιπόν για το πρώτο βήμα. Η καλή μέρα φαίνεται που το πρωίν. Φαίνεσται μου ότι θα είμαι τακτικός πελάτης.
Καλώς τηνα κι ας άργησε!
Χάλόου σου.
Συγχαρητήρια και θα τα λέμε.
Το καλό αργεί να γίνει. Έτσι δε λένε;
Ας άργησε λοιπόν, αλλά, πραγματικά...Καλώστηνε!
KMH...περαστικά!
Λευκωσιάτισσα μάμμα είσαι η καλλίτερη!!!
Πάω να πιάσω τηλέφωνο στην Κύπρο.
See you around.
Με συγκινήσατε φίλοι μου. Σας ευχαριστώ όλους πάρα πολύ. Θα τα λέμε.
Καλωσόρισες!!! Βγάλε εκείνο το γ******ο το word verification που μου στέρησε τη τιμή να είμαι ο πρώτος που σου έγραψε σχόλιο. Γκρρρ Έκατσα ο βλάκας τζιαι έγραψα περίπου ο΄τι τζιαι ο φίλος ο Ασερας, τζιαι εκαμάρωνα ότι ήμουν ο πρώτος. Ερκουμε σήμερα να δώ τζιαι το σχόλιο ενεν πούποτε :(
Εν πειράζει όμως. Στην μπλογκόσφαιρα που μπήκες δεν έχει πρώτους και τελευταίους. Εδώ θα βρεις ισότιμους πολίτες να καταθέτουν τις απόψεις και τις ιδέες τους και να συζητάνε με αλληλοσεβασμό χτίζοντας μια όμορφη διαδικτυακή κοινότητα. Η παρουσία σου είμαι σίγουρος πως θα την ομορφύνει ακόμα παραπάνω.
Ευχαριστώ καλέ μου Λέξη. Νιώθω τυχερή που εβρέθηκα ανάμεσα σε τόσους φίλους, σ' ένα κόσμο ενδιαφέρον και πλούσιο, σε μια εποχή, μάλιστα, που η μετριότητα και οι δήθεν κυριαρχούν παντού. Ευτυχώς τούτος ο κόσμος της μπλογκόσφαιρας διαφέρει. Γι αυτό είναι και τόσο γοητευτικός όσο και μυστήριος.
Εγω γιατι επηρα χαπαρι τελευταιος μπορει να μου πει κανενας;
@greekstories μου, εντζαι έχασες τζαι τίποτε. Να μεν τα παραλέμε...Αλλά thanks που εκόπιασες κι εσύ με τους άλλους φίλους στην παρέα.
Καλωσόρισες :)
Αυξάνουν και πληθαίνουν τα προστατευόμενα είδη εντός του μπλοκοχώρου.
Post a Comment